Anglia: Rasistowski atak na meczet w Luton

Jeden z uczestników protestu EDL w Birmingham

W tym samym dniu, w którym w Norwegii, motywowany nienawiścią do muzułmanów prawicowy rasista Anders Behring Breivik zamordował ponad 90 osób, brytyjscy rasiści zaatakowali meczet w mieście Luton w Anglii. W meczecie wybito szyby a na ścianach wymalowano swastyki oraz inicjały EDL (od: English Defence League, Związek Obrony Anglii). Jest to najnowszy z szeregu rasistowskich incydentów wymierzonych w meczety w brytyjskich miastach. Wcześniej dochodziło do innych ataków, w tym podpaleń i różnego rodzaju aktów wandalizmu. Do takich ataków dochodzi w miejscowościach, gdzie działa rasistowski EDL.

Związek Obrony Anglii powstał po tym, jak grupy rasistowskich chuliganów urządziły “patriotyczny marsz” w mieście Luton w 2009 roku. Chuligani wtargnęli wówczas do dzielnicy zamieszkałej przez ludność pochodzenia azjatyckiego i rozpoczęli terroryzowanie jej. Zamaskowani bandyci atakowali lokalne sklepy, wybijali szyby, dewastowali samochody i zastraszali miejscową ludność. Wcześniej w tym samym mieście miejscowe muzułmańskie centrum kulturalne zostało zaatakowane koktajlem Mołotowa.

Brytyjscy związkowcy zapowiadają największą falę strajkową od 1926 r.

Dave Prentis, lider związku zawodowego UNISON zrzeszającego pracowników sektora publicznego zapowiedział, że związki zawodowe w Wielkiej Brytanii mogą doprowadzić do największej fali strajkowej od 1926 roku, jeśli rząd nie wycofa się ze swojego planu wprowadzenia reformy systemu emerytalnego, który jest niekorzystny dla pracowników.

W jednym z wywiadów Prentis mówił o zapowiadanej fali strajkowej, że “będzie ona największa od czasu strajku generalnego (w 1926 roku – przyp. red.). To nie będzie strajk górniczy (porównanie do strajków górniczych z lat 80-tych – przyp. red.). My go wygramy”.

Na mocy ustawy, którą rząd próbuje właśnie przeforsować, pracownicy będą płacić wyższe składki emerytalne, za co jednak dostaną niższe emerytury. Wiek emerytalny wzrośnie z 60 do 66 lat. Dodatkowo, poziom naliczanej emerytury ma zależeć od średniej uzyskanej przez cały okres aktywności zawodowej, a nie jak dotychczas być wyliczany w oparciu o poziom płacy przed przejściem na emeryturę. Oczywiście związki zawodowe nie chcą o tym słyszeć i zapowiadają, że odeprą ten kolejny atak rządu na prawa pracownicze.

Prawdziwe historie kryminalne: Wybrane wspomnienia New Labour

John Newsinger

Recenzja biografii: napisanej przez Johna Prescotta i Huntera Davies’a “Pulling No Punches” (Headline, 2008); Petera Mandelsona “The Third Man: Life At The heart Of New Labour” (Harper Press, 2010) oraz Tony’ego Blaira “A Journey”, (Hutchinon, 2010).

Z Davidem Cameronem przy władzy i w obliczu wszechstronnych, thatcherowskich ataków na państwo opiekuńcze, warunki życia klasy robotniczej i na związki zawodowe sektora publicznego, łatwo zapomnieć, jak bardzo prawicowa była Partia Pracy. Na szczęście, dwaj architekci New Labour, Tony Blair i Peter Mandelson, wraz z ich wiernym sojusznikiem Johnem Prescottem, spieszą z drukiem swoich wspomnień, aby nam o tym przypomnieć.

Każdy z trzech pamiętników utrzymany jest w innym tonie. Prescott jest żałosny: jego kariera osiągnęła szczyt, kiedy ten dumny przedstawiciel klasy robotniczej wszedł do Izby Lordów, z której krytyki wcześniej słynął, a następnie otrzymał tytuł barona. Prescott nie jest pewien, czy ma być z siebie zadowolony czy raczej się wstydzić. Mandelson, kolejny baron, zostawia czytelnika z tak samo nikłą wiedzą o tym kim jest, w co wierzy i co robił, jaką ten miał przed otwarciem książki. Wreszcie, u Blaira, jesteśmy świadkami megalomanii na niespotykaną skalę. Nie dla niego Izba Lordów. On jest jednym z panów wszechświata, honorowym członkiem amerykańskiej klasy rządzącej.

Londyn: Pół miliona demonstrantów przeciwko rządowi Camerona

Pracownicy, studenci i emeryci z całej Wielkiej Brytanii maszerowali ulicami Londynu w największej od ośmiu lat demonstracji w Wielkiej Brytanii. Zwołany przez centralę związkową TUC i liczący pół miliona uczestników (nawet według danych policji) pochód, był protestem przeciwko rządowej polityce cięć budżetowych i działań w interesie najbogatszych kosztem ludzi pracy.

Demonstracja przebiegła spokojnie, uczestniczyli w niej związkowcy ze znajomymi i rodzinami. Tłumy niosły tysiące transparentów i plakatów z hasłami wymierzonymi w politykę rządu, między innymi “Cięcia nie są kuracją”, “Opodatkować bogaczy! – o bezpłatną edukację!”, “Zamknijcie luki podatkowe, a nie biblioteki”, “Ciąć Camerona i Clegga” i wiele innych. Wielu uczestników niosło transparenty wzywające do brania wzoru z rewolucjonistów z Placu Tahrir w Kairze. “Tahrir wskazał drogę – strajkujmy razem by pokonać rząd!” – głosiły transparenty Socjalistycznej Partii Robotniczej (SWP). Duża część uczestników z antywojennymi transparentami wyrażała wściekłość na fakt, że rząd wydaje miliony na interwencję w Libii w sytuacji, gdy wciąż powtarza, że konieczne są oszczędności.

Londyn: Najbiedniejsi Brytyjczycy żądają pomocy od rządu

W Wielkiej Brytanii ponad 1,6 miliona dzieci żyje w głębokiej nędzy

Przedstawiciele najbiedniejszych rodzin w Wielkiej Brytanii, z Manchesteru, ze wschodniego Londynu i z południowej Walii domagali się od Kanclerza Skarbu (odpowiednika ministra finansów) Georgea Osborna, by w szykowanym przez niego przyszłym projekcie budżetu znalazło się miejsce dla planu pomocy dzieciom żyjącym w ciężkiej nędzy.

Troje rodziców ze swoimi dziećmi, wręczyło Kanclerzowi listy wyjaśniające, jak polityka cięć budżetowych wprowadzana w życie przez rząd Konserwatystów wpłynie na życie najbiedniejszych rodzin. Rodziny opisały problemy, z jakimi się borykają żyjąc ze skromnych zasiłków. Nawet przed cięciami wprowadzanymi przez rząd, najbiedniejszym rodzinom z dziećmi trudno związać koniec z końcem. Na obszarach, gdzie pozamykano zakłady pracy trudno jest o znalezienie jakiejkolwiek pracy, a szczególnie trudno o pracę, którą można pogodzić z pełnieniem obowiązków rodzicielskich.

Brutalność brytyjskiej policji zostanie osądzona

Skandaliczne zachowanie londyńskiej policji w trakcie pacyfikacji niedawnych protestów studenckich, zostanie ocenione przez sąd. Londyńskiej Metropolitan Police wytoczone zostaną dwa osobne procesy w związku z metodami jakie stosowali funkcjonariusze, gdy “zabezpieczali” legalne studenckie demonstracje przeciwko polityce rządu Davida Camerona. Chodzi głownie o stosowanie policyjnej taktyki określanej jako “kettling” a polegającej na okrążeniu osób uczestniczących w proteście ścisłym kordonem, otoczenie ludzi barierkami i przetrzymywanie ich w takich warunkach przez kilka godzin. Sprawy zostaną wytoczone przez organizację na rzecz praw człowieka Liberty i grupę prawniczą Public Interest Lawyers (PIL).

Przypomnijmy, że pod koniec listopada doszło do fali studenckich demonstracji i okupacji uczelni. W trakcie jednej z demonstracji w Londynie, pokojowo demonstrujący studenci zostali brutalnie potraktowani przez policję. Zostali okrążeni przez policjantów na koniach, następnie ciasno okrążeni przez nich i otoczeni przez barierki. Z konieczności, część z nich musiała przesuwać barierki, gdyż fizycznie nie mieścili się w policyjnym “kotle”. Wtedy funkcjonariusze odpowiadali brutalnością, szarpiąc i popychając demonstrantów. Osobom uwięzionym w taki sposób, uniemożliwiono też opuszczenie miejsca. Tych, którzy próbowali odejść, siłą wpychano z powrotem do tłumu i zmuszano do pozostania na miejscu przez kilka godzin. Część z zatrzymanych w policyjnym “kotle” demonstrantów przetrzymywano do późnych godzin nocnych, bez dostępu do wody, jedzenia i toalety.

Policyjny prowokator przeszedł na stronę inwigilowanych

Sześcioro działaczy ekologicznych, którzy mieli być sądzeni w zeszłym tygodniu za “konspirację mającą na celu przejęcie kontroli nad elektrownią Ratcliffe-on-Soar w Nottingham”, opuściło ławy oskarżonych jeszcze zanim rozpoczął się ich proces. Powodem był fakt, że policyjny tajniak głęboko zakonspirowany w ruchu ekologicznym i odpowiedzialny za udział w przygotowaniach do akcji ekologicznej w Nottingham, zdecydował się zeznawać na korzyść oskarżonych. Gdy tylko oznajmił za pośrednictwem adwokatów działaczy, ze ma zamiar ujawnić szczegóły swojej tajnej misji w szeregach ekologów, sąd zdecydował o zamknieciu sprawy.

Prawdziwe nazwisko policyjnego szpicla to Mark Kennedy. Ale w ruchu ekologicznym i alterglobalistycznym znany był przez lata jako Mark Stone. Działał w grupach ekologów od 2003 roku i reprezentował brytyjski ruch w kontaktach zagranicznych. Jako przedstawiciel wyspiarskich ekologów odbył podróże do 22 krajów, kontaktując się z tamtejszymi ruchami ekologicznymi i zbierając informacje na ich temat. W Niemczech, gdzie od kilku dni głośno jest o tej sprawie, niektórzy posłowie domagają się wyjaśnień na temat tego, dlaczego do kraju wpuszczony został brytyjski policjant posługujący się fałszywym paszportem i dlaczego pod fałszywym nazwiskiem i udając działacza zajmował się inwigilacją niemieckich ekologów a nawet utrzymywał “kontakty seksualne” z niektórymi działaczkami.

Moazzam Begg: Dlaczego zdecydowaliśmy się na ugodę pozasądową

Moazzam Begg, były więzień Guantanamo, o odszkodowaniach dla ofiar tortur i o tym, co jeszcze musi się wydarzyć
Id al–Adha to najważniejsze święto muzułmańskie w roku, które upamiętnia wielką próbę posłuszeństwa, jakiej Bóg poddał proroka Abrahama, żądając od niego złożenia w ofierze jego jedynego syna Izaaka. To czas radości spędzany przez muzułmanów w gronie rodzinnym. Święto to wypada bezpośrednio po hadżdżu, pielgrzymce do Mekki, która staje się co roku miejscem największego na świecie zgromadzenia ludzi w jednym czasie.

To, że politycy i dziennikarze byliby nieświadomi znaczenia takiego dnia – dnia, w którym w Wielkiej Brytanii ogłoszono decyzję o polubownym rozstrzygnięciu sprawy Guantanamo, jest nie do pomyślenia.

Jeszcze się ten dzień nie zaczął, a moja córka już cała we łzach przed uzbrojonym w kamerę reporterem pytała, czy przyszli mnie znowu zabrać. Ten dzień się jeszcze nie skończył, a już na islamofobicznych blogach można było przeczytać wpisy takie jak ten: „Niech ktoś poda adresy tych niewinnych ofiar, a ocalę pieniądze brytyjskich podatników.”

Kary więzienia za udział w demonstracji propalestyńskiej w Londynie

Kary więzienia za udział w demonstracji w Londynie

Siedmiu uczestników demonstracji, która odbyła się w Londynie w styczniu 2009 roku w reakcji na masakrę dokonywaną wówczas w Strefie Gazy przez żołnierzy izraelskich, zostało skazanych na kary więzienia. Skazani w wieku 17 do 25 lat zostali oskarżeni o stosowanie przemocy podczas demonstracji. Spędzą dwa i pół roku w więzieniu. Innych trzech uczestników tamtej demonstracji oczekuje na rozprawę a dalszych pięćdziesięcioro pozna zarzuty w najbliższych miesiącach. Wielu z nich odebrano paszporty, zapobiegając ewentualnej ucieczce z kraju. Wcześniej, sąd skazał dwie dziewczyny w wieku 19 i 20 lat.

Głównym dowodem w sprawie były nagrania z kamer policyjnych. Na ich podstawie policja przeprowadzała aresztowania w okresie kilku czy kilkunastu tygodni po demonstracji. Dwóch uczestników aresztowano kilka miesięcy po demonstracji, w czasie policyjnego rajdu na ich domy. W czasie jednego z tych rajdów, policja skuła kajdankami siostrę podejrzanego i jej męża. Oboje pozostawali skuci przez godzinę, podczas gdy policja przeszukiwała ich mieszkanie. Skonfiskowano im komputer i część ubrań, choć nawet nie uczestniczyli w demonstracji. Wszyscy skazani są muzułmanami, którzy przystąpili do demonstracji wzburzeni publikowanymi wówczas zdjęciami zabijanych setek cywilów, w tym dzieci i kobiet. Sąd posiłkując się policyjnymi nagraniami, które w oczywisty sposób nie mogły przedstawiać obiektywnego obrazu wydarzeń, nie brał pod uwagę innych okoliczności.

Nowa koalicja związkowo – socjalistyczna w Wielkiej Brytanii

Socjalistyczna Partia Robotnicza (Socialist Workers Party), Partia Socjalistyczna (Socialist Party), Stowarzyszenie Indyjskich Robotników (Indian Workers Association), kilka innych mniejszych ugrupowań lewicowych oraz grupa znanych działaczy związkowych, w tym przede wszystkim Bob Crow (na zdjęciu) ze związku transportowców RMT, powołali do życia wyborczą Koalicję Związkowców i Socjalistów (Trade Unionist and Socialist Coalition), która ma wystartować w zbliżających się wyborach parlamentarnych.

Formalnie związek zawodowy RMT nie zaangażował się w koalicję jako związek, ale upoważnił swoje poszczególne oddziały do poparcia inicjatywy i włączenia się w nią. Sam Bob Crow formalnie startuje we własnym imieniu, choć każdy kojarzy go z bojową działalnością w RMT. Podobne stanowisko zajął związek pracowników więziennictwa POA oraz Komunistyczna Partia Brytanii (Communist Party of Britain). Powodem, dla którego wspomniane organizacje nie chcą oficjalnie włączać się w inicjatywę jest fakt, że w Wielkiej Brytanii w środowiskach pracowniczych panuje powszechny strach przed powrotem do władzy Partii Konserwatywnej. Większość organizacji pracowniczych będzie się skupiać więc na działaniu na rzecz zwycięstwa Partii Pracy, nawet jeśli krytycznie, dla odparcia prawicy. Pomimo tego, że Partia Pracy przeszła tak daleko na prawo, że według wielu, nie różni się wiele od konserwatystów, dla klasy robotniczej głównym, niemal symbolicznym wrogiem są konserwatyści a Partia Pracy jest wciąż traktowana jako jedyna realna alternatywa dla nich. Wobec poważnej groźby zwycięstwa Partii Konserwatywnej w nadchodzących wyborach, należy się spodziewać masowej mobilizacji nawet tych robotników, którzy na skutek rozczarowań polityką New Labour przestali wcześniej głosować. Z tego powodu w szeregach związków zawodowych panuje powszechna atmosfera niechęci do wystawiania i popierania kandydatów, którzy mogą odebrać głosy Partii Pracy.