Ameryka Południowa zbuntowała się przeciwko USA w kwestii Kuby

Zakończony właśnie w kolumbijskim mieście Cartagena szczyt Organizacji Państw Amerykańskich (OEA lub OAS) zakończył się dla USA klęską dyplomatyczną. Szczyt był kolejnym sygnałem, że Ameryka Południowa nie może być już przez USA traktowana jak nieograniczona strefa wpływów i że państwa południowoamerykańskie chcą być traktowane jak partnerzy. Jednym z najważniejszych tego przejawów była całkowita opozycja ze strony przywódców państw regionu w sprawie sankcji przeciw Kubie proponowanych przez Waszyngton. Propozycja nie uzyskała poparcia a przywódcy południowoamerykańscy żądają także zakończenia trwającego od czasu rewolucji na Kubie embarga oraz chcą ponownego zapraszania Kuby do prac Organizacji Państw Amerykańskich. W tej kwestii zgodni są nie tylko lewicowi, postępowi przywódcy państw kontynentu skupionych w porozumieniu ALBA ale nawet prawicowi sojusznicy USA z Meksyku i Kolumbii.

Kuba jest członkiem Organizacji Państw Amerykańskich, ale wskutek presji ze strony USA została usunięta od prac w jej ramach w 1962 r. USA zastosowały te represje wobec zbuntowanej wyspy posługując się argumentem “demokracji”. Jednak przez te wszystkie lata USA wspierały i finansowały zbrodnicze prawicowe reżimy odpowiedzialne za śmierć tysięcy ludzi, organizowały szwadrony śmierci, uczestniczyły w aktach terroryzmu, inicjowały wojny domowe, obalały legalne rządy i zastępowały je lojalnymi dyktaturami. W stosunku do żadnego ze zbrodniczych reżimów latynoskich USA nie zastosowały embargo ani nie zażądały odsunięcia ich funkcjonariuszy od prac w Organizacji Państw Amerykańskich.

Rewolucyjny rok 2011

3 days ago

3 days ago

Rok 2011 przejdzie do historii jako rok rewolucyjny, tak samo jak 1848 czy 1968 rok. Będzie znany, jako rok, w którym zwykli ludzie powstali przeciwko swoim rządom i rządzącym elitom – swoim “1%” – tom.
Politycznie rzecz ujmując, rok zaczął się 17 grudnia 2010 roku gdy młody sprzedawca warzyw w Mohamed Boazzizi podpalił się w jednym z południowo-tunezyjskich miast po tym, jak policja skonfiskowała mu jego stoisko. To co nastąpiło potem, było nie do przewidzenia przez żadnego komentatora, czy to z lewicy, z prawicy czy centrum. Ton pierwszej relacji Reutera wiele mówi:

“Policja w prowincjonalnym mieście w Tunezji użyła w sobotnie popołudnie gazu łzawiącego celem rozgonienia setek młodych ludzi, którzy wybijali szyby w sklepach i niszczyli samochody, relacjonowali świadkowie w rozmowie z Reuterem. Władze nie skomentowały jeszcze zajść. Zamieszki są niezwykle rzadkie w Tunezji, tym północno-afrykańskim kraju zamieszkałym przez około 10 milionów ludzi, jednym z najlepiej prosperujących i stabilnych w regionie”.

Dwadzieścia dwa dni później, 14 stycznia, po tym jak walki, demonstracje, burzliwe starcia z siłami bezpieczeństwa i w końcu masowe strajki rozprzestrzeniły się na cały kraj, dyktator Tunezji Zinedine Ben Ali, który przez 23 lata rządził przy wsparciu Zachodu, uciekł do Arabii Saudyjskiej. Arabska Wiosna się zaczęła.

Obama próbuje zawłaszczyć rewolucje arabskie

Jonathan Neale

19 maja Barack Obama wygłosił przemówienie na temat Bliskiego Wschodu. Obiecał głębokie zmiany w polityce zagranicznej USA. Obama przedstawił się jako stronnik tych buntów i porównał je do Rewolucji Amerykańskiej i amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich.

By zrozumieć o co chodzi Obamie, należy zrozumieć kim on jest. Wiele osób uważa go za uczciwego liberała, tyle, że zagubionego – jest inteligentny, elokwentny i lepszy niż George W Bush.

Obama jest jednak przywódcą amerykańskiego kapitalizmu, najważniejszą osobą w kapitalizmie na skalę globalną i głównodowodzącym amerykańskiego imperium. Największymi darczyńcami jego kampanii prezydenckiej byli milionerzy z Wall Street. Jego rola w polityce międzynarodowej to militaryzm. On rozszerzył działania wojenne w Afganistanie, bombardował Pakistan, sprzeciwiał się jakiemukolwiek globalnemu porozumieniu dotyczącemu walki z globalnym ociepleniem. Pozostaje on preferowanym kandydatem amerykańskiej klasy rządzącej.

Moazzam Begg: Dlaczego zdecydowaliśmy się na ugodę pozasądową

Moazzam Begg, były więzień Guantanamo, o odszkodowaniach dla ofiar tortur i o tym, co jeszcze musi się wydarzyć
Id al–Adha to najważniejsze święto muzułmańskie w roku, które upamiętnia wielką próbę posłuszeństwa, jakiej Bóg poddał proroka Abrahama, żądając od niego złożenia w ofierze jego jedynego syna Izaaka. To czas radości spędzany przez muzułmanów w gronie rodzinnym. Święto to wypada bezpośrednio po hadżdżu, pielgrzymce do Mekki, która staje się co roku miejscem największego na świecie zgromadzenia ludzi w jednym czasie.

To, że politycy i dziennikarze byliby nieświadomi znaczenia takiego dnia – dnia, w którym w Wielkiej Brytanii ogłoszono decyzję o polubownym rozstrzygnięciu sprawy Guantanamo, jest nie do pomyślenia.

Jeszcze się ten dzień nie zaczął, a moja córka już cała we łzach przed uzbrojonym w kamerę reporterem pytała, czy przyszli mnie znowu zabrać. Ten dzień się jeszcze nie skończył, a już na islamofobicznych blogach można było przeczytać wpisy takie jak ten: „Niech ktoś poda adresy tych niewinnych ofiar, a ocalę pieniądze brytyjskich podatników.”

Zagrożenie ze strony Al Kaidy przesadzone

Nagłaśniane przez zachodnich polityków i większość mediów na świecie zagrożenie ze strony Al Kaidy i Talibów w Afganistanie jest przesadzone. Tak pisze w swoim raporcie Międzynarodowy Instytut Studiów Strategicznych (IISS), jeden z wiodących międzynarodowych think-tanków zajmujących się kwestiami bezpieczeństwa. Według autorów raportu, okupująca Afganistan koalicja prowadzi do „długiej, przeciąganej katastrofy”.

O prawdę 11 września!

11 września

W ramach międzynarodowej kampanii Zjednoczeni dla Prawdy, kilkaset osób z różnych krajów Europy uczestniczyło w centrum Brukseli w akcji na rzecz wznowienia śledztwa w sprawie ataków z 11 września 2001 roku. Uczestnicy akcji opowiadają się za rozpoczęciem nowego, niezależnego i międzynarodowego dochodzenia na temat tego co na prawdę wydarzyło się 11 września w Nowym Jorku i Waszyngtonie i kto jest na prawdę odpowiedzialny za zamachy na budynki WTC i Pentagonu. Działacze zwracają uwagę, że w sprawie tych wydarzeń, które posłużyły administracji Busha do napaści na Afganistan a potem na Irak oraz do wycofania się z układów rozbrojeniowych z lat 70-tych, co umożliwiło przygotowania do dodatkowej rozbudowy potencjału nuklearnego USA w ramach projektu tzw. “tarczy antyrakietowej” – jest wiele niewyjaśnionych kontrowersji. Wiele mitów wokół wydarzeń 11 września, utrwalanych przez główne media i partie prawicy, okazuje się być kłamstwami. Choć wątpliwości jest wiele, zadziwiająco rzadko tym tematem zajmują się główne media. Każda próba podważenia wersji Białego Domu kończy się oskarżeniem o knucie “teorii spiskowych”, choć w świetle faktów, to raczej tzw. oficjalna wersja na temat 11 września wydaje się być teorią spiskową.

900 kłamstw Busha w przeddzień ataku na Irak

Kłamstwa Busha

Przed inwazją na Irak prezydent George W. Bush i jego administracja ponad 900 razy wypowiadali fałszywe stwierdzenia na temat zagrożeń ze strony reżimu Saddama Husajna – wynika z raportu organizacji Center for Public Integrity.

Pytania o 11 września

11 września

Czy wiemy już wszystko o zamachach z 11 września? Informacje medialne, którymi nas karmiono od 2001 roku są pełne sprzeczności, pytań bez odpowiedzi i fałszu. Czy jest alternatywna teoria o tych wydarzeniach? Było już o tym dużo pisane, były filmy amerykańskie, demokratyczny członek Kongresu otwarcie oskarżył administrację Busha o współczesne “podpalenie Reichstagu”, 46% Amerykanów nie wierzy w wersję wydarzeń 11 września przedstawianą przez administrację – ale nigdy nie trafia to na pierwsze strony gazet i do głównych massmediów. Pytania jednak pozostają bez odpowiedzi. Tym razem w języku polskim:

Kliknij tutaj

Memorandum CIA w sprawie destabilizacji Wenezueli

26 listopada wenezuelski rząd ujawnił i rozpowszechnił tajne memorandum które amerykańska ambasada w tym kraju skierowała do CIA. W druzgocący sposób ujawnia ono tajne operacje CIA których celem jest wpłynięcie na wynik referendum które odbędzie się 2 grudnia.

Memorandum wysłane przez urzędnika ambasady, Michaela Middletona Steera, było adresowane do dyrektora CIA Michaela Haydna. Zatytułowano je “Przygotowania do ostatniej fazy operacji Pincer”. Dokument zawierał szczegółowe informacje źródeł osobowych CIA (“Humint”), które są zaangażowana w tajną operację zmierzającą do destabilizacji sytuacji w Wenezueli przed zbliżającym się referendum i koordynacją działań zmierzających do obalenia prezydenta Hugo Cháveza.

Plan zamordowania Fidela Castro

 

Centralna Agencja Wywiadowcza planowała zamordować na początku lat 60 – tych prezydenta Fidela Castro i zatrudniła do tego celu dwóch najbardziej poszukiwanych gangsterów tamtych czasów. Mieli oni zostać opłaceni sumą 150 tysięcy dolarów. Świadczą o tym odtajnione dokumenty CIA, które choć mocno ocenzurowane, wyszczególniają niektóre nadużycia agencji sprzed kilkudziesięciu lat.