Polscy związkowcy przeciwko polityce Izraela

Do międzynarodowego grona ruchów i organizacji sprzeciwiających się izraelskim przestępstwom na okupowanych ziemiach Palestyńczyków przyłączyli się polscy ratownicy medyczni zrzeszeni w Krajowym Związku Zawodowym Pracowników Ratownictwa Medycznego – KZZ PRM. Wydali oni oświadczenie, w którym solidaryzują się ze swoimi palestyński kolegami z tamtejszej służby zdrowia ale także deklarują sprzeciw wobec polityki Izraela wobec Palestyńczyków. Opublikowana przez związek “Deklaracja solidarności polskich i palestyńskich ratowników w obronie  prawa międzynarodowego i bezpieczeństwa ratowników palestyńskich, przeciwko izraelskiej okupacji i oblężeniu terytoriów palestyńskich” głosi między innymi: “Okupowana Palestyna jest dziś najniebezpieczniejszym na świecie miejscem dla ratowników medycznych. Palestyńscy ratownicy pracują w skrajnie trudnych warunkach, stawiają czoła skutkom wieloletniej przemocy i okupacji, codziennie narażając swe zdrowie i życie”.

Związkowcy opisują w swoim oświadczeniu realia panujące w Palestynie. “W Palestynie ratujący życie często padają ofiarą okupacji. Są ranieni, zabijani, więzieni i torturowani. Istnieją dowody na to, że izraelskie siły okupacyjne z premedytacją strzelają do ratowników, karetek pogotowia i atakują obiekty służby zdrowia. Pracownicy i wolontariusze Stowarzyszenia Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca, służb ratowniczych Obrony Cywilnej i niezależnych służb ratowniczych potrzebują wsparcia i czynnej solidarności ratowników całego świata. Przede wszystkim potrzebują bezpieczeństwa oraz poszanowania ich własnej pracy i życia, co gwarantuje im prawo międzynarodowe. Naszym obowiązkiem jest wspierać ratujących życie. Naszym obowiązkiem jest przerwać milczenie w obliczu przemocy i masakry. Naszym obowiązkiem jest solidarność ponad granicami.”

Felieton: Panowanie Amerykanów…

Koszt przystosowania się do światowego imperialistycznego globalnego “ładu” okazuje się być niewyobrażalnie wysoki. Wyznacza go imperialistyczna metropolia, USA.

Polska dawno już rzuciła ręcznik na ring ale i to okazuje się być daleko za mało. Musi rzucić wszystko. Musi wykazywać się niewyobrażalnie dalej idącymi ustępstwami, daniną, której koszt ciągle rośnie i będzie wciąż wzrastał.
I nie pomogą tu rojenia o lepszych czy gorszych przywódcach tego światowego systemu. To sam ten system, żeby trwać – musi wciąż pochłaniać coraz więcej i więcej, bo zatrzymanie się oznacza upadek. Jak w wypadku jazdy na rowerze.

Vobro – fabryka “słodkiej” śmierci

16 kwietnia 2008 r. w wyniku ciężkich obrażeń doznanych po tym, gdy wpadł do maszyny w fabryce słodyczy Vobro w Brodnicy zmarł pracownik, Krzysztof Pruszewicz. Szef fabryki ma w tej małej miejscowości rozległe wpływy w policji i strukturach władzy, więc jest “nietykalny”. Rodzina nie otrzymała odszkodowania, bo całą sprawę sfingowano tak, żeby wyglądało, że wypadek był z winy pracownika. Chłopak pracował tam jako pomocnik przez niecałe 3 miesiące, ale po śmierci ma w papierach, że był brygadzistą. Szybki awans – i to na okresie próbnym, choć wypłata pozostawała taka sama – 1126 zł. Pracował po 12 godzin na dobę i podobno już w połowie lutego miał roczny limit nadgodzin (150). Oczywiście do nadgodzin był zmuszany. Pracował sam przy maszynie, przy której powinny być dwie osoby, a czasem nawet nikogo na hali nie było. W skład komisji powypadkowej wchodził zaufany BHP-owiec i żona szefa firmy.

Umowa dotycząca umieszczenia na terytorium RP amerykańskiej bazy rakietowej

UMOWA MIĘDZY RZĄDEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ A RZĄDEM STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI DOTYCZĄCA ROZMIESZCZENIA NA TERYTORIUM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ ANTYBALISTYCZNYCH OBRONNYCH RAKIET PRZECHWYTUJĄCYCH

Preambuła

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Stanów Zjednoczonych Ameryki, zwane dalej „Stronami”;

Uznając, że rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i środków służących do ich przenoszenia, w tym rakiet balistycznych, stanowi poważne zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, oraz dla Stron, ich sojuszników i przyjaciół;

Kogo popierać w konflikcie wokół Południowej Osetii?

W sprawie konfliktu wokół Osetii Południowej lewica nie powinna stawać ani po stronie Rosji ani “demokratycznego” Zachodu. To jest tak naprawdę starcie interesów dwóch imperializmów. Z jednej strony wielkoruski, z drugiej jankesko-europejski. Jeden bardziej cyniczny i agresywny od drugiego. Nie liczą się tu zwykli ludzie lecz wielkie interesy, w szególności interesy Zachodu zainteresowanego gazociągiem umożliwiającym dostarczanie ropy do Europy Zachodniej z ominięciem Rosji oraz perspektywy przybliżenia baz NATO do granic Rosji w celu zwiększenia konroli amerykańskiej w tym regionie. Tylko z tego powodu Gruzja cieszy się takim poparciem USA i Europy. Elementem tej samej strategicznej układanki były “rewolucje demokratyczne” na Ukrainie i w Gruzji wspierane i współorganizowane przez Zachód a obecnie jest próba instalacji amerykańskich baz w Polsce i Czechach. Z drugiej strony mamy państwo rosyjskie kierujące się chęcią pokrzyżowania planów USA i Unii Europejskiej, prowadzące politykę zgodną z racją stanu Federacji Rosyjskiej. W tym sensie to nie jest nasza wojna.

PRZEKLĘTY GRZECH UBÓSTWA

Piotr Ikonowicz

Proszę wstać, sąd idzie. Młody człowiek z łańcuchem na szyi jest zniecierpliwiony.

- Czy pozwana rozumie treść pozwu?

- Czy zgłasza jakieś wnioski w sprawie?

- Jak pozwana ustosunkowuje się do pozwu?

Kobieta ma łzy w oczach. Przestępuje z nogi na nogę.

- Ja proszę pana…, to jest Wysoki Sądzie, ja trochę płacę, moje dzieci…To znaczy proszę, żeby mnie nie wyrzucać, bo ja teraz podłapałem dobrą pracę i wszystko oddam.

- Panie mecenasie, czy strona powodowa zgadza się na odroczenie rozprawy celem zawarcia ugody?

Człowiek w todze wstaje, zagląda do akt, coś tam niby czyta.

- Ja nie mam upoważnienia i wnoszę, jak w pozwie.

- To znaczy – eksmisja?

- Tak Wysoki Sądzie, pozwana otrzymała ostateczne wezwanie do zapłaty. Od pięciu lat uporczywie uchyla się od płacenia i nie znajduję podstaw.

• To wystarczy. Ogłaszam przerwę, po której nastąpi ogłoszenie wyroku. Do tego czasu proszę o opuszczenie sali sądowej.

Eksmisja na śmierć

Piotr Ikonowicz

Kiedy go wynoszono z mieszkania przypiętego pasami do fotela, bo ciało jego było bezwładne i ciągle spadał, ważył 38 kilogramów. Widać było, że przegrał walkę z rakiem. Lekarka pogotowia prosiła, żeby go nie eksmitować, bo ten człowiek umiera. Komornik, który niejedno widział i niejedno błaganie i złorzeczenie słyszał, zawahał się. Zadzwonił do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Może jednak dać spokój? Nie, odpowiada urzędnik WAM, wykonać eksmisję!

Mirosław Raźniak z mieszkania przy ulicy Błonie w Mińsku Mazowieckim pojechał prosto do szpitala, a jego meble i cały dobytek rzucono do klitki gdzie z powodu małej powierzchni piętrzyły się aż po sufit. Nazywają to mieszkaniem socjalnym. Nie wiemy, co wtedy myślał. Bo z powodu raka tchawicy i krtani już nie mógł mówić. Porozumiewał się z pielęgnującym go bratem pisząc. I już się nie dowiemy, bo następnego dnia zmarł.

Przeciw tarczy lewica musi działać razem

 

Jarosław Niemiec

W III RP często głoszono pogląd, że polityka międzynarodowa musi być jednolita, ponad podziałami. I była, z tym że miała ona kierunek liberalno – konserwatywny a przy tym wyjątkowo służalczy wobec USA. Zgodnie w roli kelnerów występowała pseudolewica, liberałowie i prawica. Stosunek lewicy wobec imperializmu jest bardzo jasno określony. Trzeba tylko głośno i dobitnie go wyrazić. Przeciw zadziwiająco zgodnej proamerykańskiej, imperialistycznej polityce partii komercyjnych czas ogłosić mobilizację antyimperialistycznej, antykapitalistycznej i antywojennej lewicy.