Polscy związkowcy przeciwko polityce Izraela

Do międzynarodowego grona ruchów i organizacji sprzeciwiających się izraelskim przestępstwom na okupowanych ziemiach Palestyńczyków przyłączyli się polscy ratownicy medyczni zrzeszeni w Krajowym Związku Zawodowym Pracowników Ratownictwa Medycznego – KZZ PRM. Wydali oni oświadczenie, w którym solidaryzują się ze swoimi palestyński kolegami z tamtejszej służby zdrowia ale także deklarują sprzeciw wobec polityki Izraela wobec Palestyńczyków. Opublikowana przez związek “Deklaracja solidarności polskich i palestyńskich ratowników w obronie  prawa międzynarodowego i bezpieczeństwa ratowników palestyńskich, przeciwko izraelskiej okupacji i oblężeniu terytoriów palestyńskich” głosi między innymi: “Okupowana Palestyna jest dziś najniebezpieczniejszym na świecie miejscem dla ratowników medycznych. Palestyńscy ratownicy pracują w skrajnie trudnych warunkach, stawiają czoła skutkom wieloletniej przemocy i okupacji, codziennie narażając swe zdrowie i życie”.

Związkowcy opisują w swoim oświadczeniu realia panujące w Palestynie. “W Palestynie ratujący życie często padają ofiarą okupacji. Są ranieni, zabijani, więzieni i torturowani. Istnieją dowody na to, że izraelskie siły okupacyjne z premedytacją strzelają do ratowników, karetek pogotowia i atakują obiekty służby zdrowia. Pracownicy i wolontariusze Stowarzyszenia Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca, służb ratowniczych Obrony Cywilnej i niezależnych służb ratowniczych potrzebują wsparcia i czynnej solidarności ratowników całego świata. Przede wszystkim potrzebują bezpieczeństwa oraz poszanowania ich własnej pracy i życia, co gwarantuje im prawo międzynarodowe. Naszym obowiązkiem jest wspierać ratujących życie. Naszym obowiązkiem jest przerwać milczenie w obliczu przemocy i masakry. Naszym obowiązkiem jest solidarność ponad granicami.”

Zwycięstwo wyborcze Hamasu i perspektywy Autonomii Palestyńskiej

Gilbert Achcar

[Artykuł opublikowany 27 stycznia 2006 jako komentarz do wyniku wyborów w Autonomii Palestyńskiej]

Miażdżące zwycięstwo Hamasu w ostatnich wyborach w Autonomii Palestyńskiej – to jeden z efektów owego poparcia, jakie Stany Zjednoczone udzielały – począwszy od lat 50. – islamskiemu fundamentalizmowi, widząc w nim broń ideologiczną przeciwko zarówno postępowemu nacjonalizmowi, jak i komunizmowi. Polityka ta prowadzona była w ścisłej współpracy z Arabią Saudyjską, od chwili jej powstania w 1932 roku, pozostającą de facto pod amerykańskim protektoratem.

Droga do wyzwolenia Palestyny

Anne Alexander

Ostatni atak na Gazę odsłonił przed milionami ludzi na świecie brutalną naturę państwa izraelskiego. Gaza pozostaje silnym symbolem palestyńskiego oporu. Obszar jest gęsto zamieszkany przez uchodźców i ich potomków, którzy uciekli przed czystkami etnicznymi syjonistycznych milicji w 1948 roku. Przez dekady cierpieli oni z powodu bezpośredniej okupacji izraelskiej oraz zaboru ich ziemi i zasobów wody przez izraelskich osadników. Widzieli jak ich słaba i niestabilna gospodarka duszona jest przez izraelską politykę “zamknięcia”, którą później, od 2005 roku, zastąpiła niemal totalna blokada. Jednak zamiast poddać się, rosnąca liczba Palestyńczyków w Gazie zwróciła się ku Hamasowi, odrzucając politykę kolaboracji ze swoimi ciemięrzycielami.

Cierpienie Gazy uwidoczniło także, że “rozwiązanie dwupaństwowe” jest zarówno niesprawiedliwe i niewykonalne. Niesprawiedliwe, ponieważ w pierwszym rzędzie legitymizuje czystki etniczne, które zamieniły Gazę w gigantyczny obóz uchodźców i skazuje przyszłe pokolenia jej mieszkańców na ciągłą nędzę, zależność i izolację. Jest to niewykonalne, ponieważ atak na Hamas sprawił, że jasnym się stało, że ani Izrael ani jego poplecznicy w USA nie pozwolą istnieć państwu palestyńskiemu, o ile jego przywódcy nie zgodzą się wcześniej skapitulować wobec ich żądań.
Udział Hamasu w palestyńskich wyborach w 2006 roku pokazał, że ten islamski ruch poważnie traktował powstanie państwa palestyńskiego obok państwa Izrael, nawet jeśli wciąż argumentował, że był to tylko krok w kierunku przyszłego wyzwolenia całej Palestyny. Zwycięstwo wyborcze Hamasu wykazało, że większość Palestyńczyków zgadza się z tym stanowiskiem. Dodatkowo, Hamas wyraźnie zaoferował długoterminowy rozejm, uzależniony  od izraelskiego wycofania się z terenów okupowanych od 1967 roku. Jednak izraelską odpowiedzią było zablokownie a następnie zaatakowanie Gazy, zagrabienie jeszcze więcej terenów na Zachodnim Brzegu i próba zniszczenia Hamasu. Ponadto Izrael nie działał sam, lecz przy pełnym poparciu USA – i jego państwa klienckiego, Egiptu, który kontroluje południowe granice Strefy Gazy.

Dlaczego Zachód chce zniszczyć Hamas?

Fragment przemówienia Tariqa Ali wygłoszonego podczas protestu przeciwko izraelskiej masakrze w Strefie Gazy, jaki odbył się w Londynie 10 stycznia 2009 roku.

Pozwólcie, że przypomnę co kolonizatorzy i okupanci robili w ciągu ostatnich 150 lat. Dzielili by rządzić. Robili to wszędzie – Azja południowo – wschodnia, Magreb, Indie, Afryka, Irlandia, Cypr. I robili to w Palestynie. Od tego należy zacząć. Nasz palestyński brat [jeden z przedmówców Tariqa - przyp. tłum.] odniósł się do kwestii jedności Palestyńczyków i ich sprawy. Ja mówię prosto z mostu, że ci którzy zniszczyli tę jedność są również częściowo odpowiedzialni za to co się dzisiaj dzieje w Gazie.

Wiemy jak ta jedność została zniszczona. Zaczęło się to wraz z Porozumieniami z Oslo z 1993 roku. Edward Said – palestyński intelektualista, którego nam dzisiaj bardzo brakuje – powiedział, że porozumienie było palestyńskim Wersalem. Było to poddanie się. Przywódcy, którzy negocjowali to porozumienie, sprostytuowali się względem izraelskiego reżimu. Sprzedali się tak dalece, że pękł im kręgosłup. Logiką tego była kapitulacja, kolaboracja, dostosowanie się.

Gdy syjonizm potrzebuje antysemityzmu

Od początku obecnych aktów rzezi dokonywanych przez izraelskich wojskowych, jesteśmy świadkami wzrostu aktów antysemityzmu, od graffiti do podpalania synagog i zaatakowania żydowskiej uczennicy. Byliśmy ostrzegani przed przeniesieniem konfliktu izraelsko-palestyńskiego do Paryża i przed niebezpieczeństwem niekontrolowanego rozwoju demonstracji, propalestyńskich oczywiście, gdyż demonstracje poparcia dla Izraela, które są omawiane znacznie rzadziej, stanowią prowokację w czasie, gdy izraelskie oddziały niszczą Gazę.

Głos żydowskich socjalistów

Oświadczenie redakcji pisma “Jewish Socialist” i Żydowskiej Grupy Socjalistycznej (JSG).

Żydowscy socjaliści potępiają izraelskie oblężenie i bombardowanie ludu palestyńskiego w Gazie. Wyrażamy naszą solidarność z Palestyńczykami w Gazie i na terytoriach okupowanych i z tymi Izraelczykami, którzy sprzeciwiają się swojemu rządowi i jego wojnie. Popieramy tych młodych Izraelczyków, którzy wolą iść do więzienia niż służyć w okupacyjnych siłach zbrojnych czy brać udział w wojnie. Wzywamy brytyjski rząd i inne rządy do zakończenia wspierania agresji Izraela i wywarcia presji na izraelskich przywódców w celu zakończenia tej wojny, zaprzestania blokady i zakończenia okupacji ziem palestyńskich.

Izaak Deutscher o wojnie arabsko – izraelskiej 1967 roku

Izaak Deutscher

Wywiad z Izaakiem Deutscherem dla „New Left Review”, przeprowadzony przez Alexandra Cockburna, Toma Wengrafa i Petera Wollena, 20 czerwca 1967 r. Opublikowano jako aneks do książki Tariqa Ali “Zderzenie cywilizacji. Wyprawy krzyżowe, dżichad i współczesność” (2006).

Czy na wstępie zechciałby pan może w ogólnych zarysach przedstawić swój punkt widzenia na wojnę arabsko-izraelską?

Izaak Deutscher: Wojna i „cudowne” zwycięstwo Izraela, moim zdaniem, nie rozwiązuje ani jednego z tych problemów, przed którymi stoi Izrael i kraje arabskie. Przeciwnie, zaostrzyło to tylko wszystkie kwestie sporne i stworzyło nowe problemy, jeszcze bardziej groźne. Nie zwiększyły bezpieczeństwa Izraela, lecz uczyniły go mniej bezpiecznym, niż przedtem. Jestem przekonany, że ostatnie triumfalne zwycięstwo izraelskiej armii w przyszłości, i to w niedalekiej, będzie postrzegane jako katastrofa, przede wszystkim dla samego Izraela.

Zerwać związki z Apartheidem Izraela

"Terroryści"

Oświadczenie redakcji miesięcznika SOCIALIST RESISTANCE

Od kiedy Izrael wycofał swoje oddziały i osadników z Gazy, syjonistyczni rządzący syjoniści utrzymywali ją jako więzienie pod gołym niebem i przez większość czasu jako strzelnicę.
Teraz uczynili z niej obóz eksterminacji. Zamierzona rzeź ponad 760 Palestyńczyków, z czego jedna trzecia to dzieci oraz 3500 rannych [dane z początku stycznia - przyp. tłum.] przeraziły świat a szczególnie arabskie masy, które sympatyzują z Palestyńczykami.
Palestyńczycy zostali zepchnięci przez izraelskich kolonizatorów i ich amerykańskich popleczników do statusu hołoty na swojej własnej ziemi. W tym jak Izraelczycy traktują Palestyńczyków, arabskie masy rozpoznają pogardę jaką mają do nich imperialiści  i odczuwają to bardzo boleśnie. Doświadczali tej goryczy i skrywali uzasadnioną nienawiść do swych oprawców przez dekady bez możliwości znalezienia efektywnego wyjścia. Dzisiaj ich gniew może się tylko pogłębić; ale z czasem przerodzi się w impuls, który obali rządzących w ich krajach, rządzących, którzy spiskują z syjonistami i imperialistami.

Izraelska strategia terroru przeciwko Palestyńczykom

Simon Assaf

Kiedy Izrael wchodzi w stan wojny, ma jedną prostą strategię. Uwięzić miliony ludzi między czołgami a samolotami, odciąć całą żywność, wodę i elektryczność, systematycznie wyburzać budynki. To jest właśnie morderczy cel inwazji lądowej i ataków powietrznych przeciwko Palestyńczykom w Gazie. Izrael nie rozróżnia “bojowników” i “cywilów” wśród Palestyńczyków – jego celem jest cała ludność. Masakry i terror państwowy jako taktyka wojenna były typowe dla izraelskiej doktryny wojennej od początku istnienia państwa w 1948 roku. Izraelscy generałowie sądzą, że jeśli się zagłodzi i zabije wystarczająco dużo ludzi, w pewnym momencie ruch oporu podda się by ocalić życie. Czasami ta strategia działa – jak w przypadku izraelskiej agresji na Liban w 1982 roku – ale czasami nie działa, jak doświadczył tego Izrael w 2006 roku, gdy najechał Liban ponownie.

Raport z bombardowanej Strefy Gazy

Ewa Jasiewicz

Dżabalija i Bejt Hanun Czwartek, 8 stycznia 2008 r.

Przez ostatnie pięć dni i nocy pracowałam przy karetkach palestyńskiego Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca w Dżabaliji, Bejt Hanun i Bejt Lahija. Przez ostatnie pięć dni służby Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca były blokowane; nie pozwalano na ewakuację rannych i wywóz ciał ofiar śmiertelnych z kluczowych terytoriów wokół Dżabaliji i miasta Gazy. Siły specjalne zajęły domy w strefach Zeitun, Atarturah, Zumo i Salahedin. Paramedyczny zespół Alego Khalila został ostrzelany w poniedziałek popołudniu. „Powiedziano nam, że dzięki koordynacji Czerwonego Krzyża dostaliśmy wolny przejazd ze strony izraelskiej armii, ale kiedy dotarlismy na miejsce, strzelano do nas. Musieliśmy zawrócić.” Wczoraj wieczorem ochotniczo pracujący dla służb medycznych Hassan został postrzelony w nogę; razem z kolegą musieli zostawić nosze, które mieli ze sobą, ponieważ dostali się w zasięg ognia izraelskiego snajpera. Mówi się, że na ulicach leżą stosy trupów, do których nikt się nie przyznaje.