Izraelska strategia terroru przeciwko Palestyńczykom

Simon Assaf

Kiedy Izrael wchodzi w stan wojny, ma jedną prostą strategię. Uwięzić miliony ludzi między czołgami a samolotami, odciąć całą żywność, wodę i elektryczność, systematycznie wyburzać budynki. To jest właśnie morderczy cel inwazji lądowej i ataków powietrznych przeciwko Palestyńczykom w Gazie. Izrael nie rozróżnia “bojowników” i “cywilów” wśród Palestyńczyków – jego celem jest cała ludność. Masakry i terror państwowy jako taktyka wojenna były typowe dla izraelskiej doktryny wojennej od początku istnienia państwa w 1948 roku. Izraelscy generałowie sądzą, że jeśli się zagłodzi i zabije wystarczająco dużo ludzi, w pewnym momencie ruch oporu podda się by ocalić życie. Czasami ta strategia działa – jak w przypadku izraelskiej agresji na Liban w 1982 roku – ale czasami nie działa, jak doświadczył tego Izrael w 2006 roku, gdy najechał Liban ponownie.

List z Libanu

Ayman Wehbe

Ludziom można wybaczyć myślenie, że ostatnie walki w Libanie są skutkiem starć między fanatykami. Ale, jak donosi Ayman Wehbe, to jest część szerszej imperialistycznej bitwy o Bliski Wschód.

Rezolucja Czwartej Międzynarodówki na temat Bliskiego Wschodu

I. Fiasko imperializmu

 

1. Dwustronny konsensus, dzięki któremu klasa panująca Stanów Zjednoczonych zaakceptowała kampanię wojenną administracji Busha po 11 września 2001 r., w tym inwazję na Irak, załamał się wobec niepowodzeń zaznanych w trakcie okupacji tego kraju. Wewnętrzne debaty amerykańskiego establishmentu nie dotykają jednak tego, co cieszy się wciąż bezsprzecznym uznaniem: ogromnego znaczenia strategicznego kontroli Iraku i rejonu Zatoki. Debaty toczą się raczej nad tym, jak najlepiej ograniczyć koszta operacji irackiej, zapewniając zarazem długotrwałą kontrolę nad tą częścią świata, jak również nad tym, jak zmierzyć się z Iranem.