Zwycięstwo wyborcze Hamasu i perspektywy Autonomii Palestyńskiej

Gilbert Achcar

[Artykuł opublikowany 27 stycznia 2006 jako komentarz do wyniku wyborów w Autonomii Palestyńskiej]

Miażdżące zwycięstwo Hamasu w ostatnich wyborach w Autonomii Palestyńskiej – to jeden z efektów owego poparcia, jakie Stany Zjednoczone udzielały – począwszy od lat 50. – islamskiemu fundamentalizmowi, widząc w nim broń ideologiczną przeciwko zarówno postępowemu nacjonalizmowi, jak i komunizmowi. Polityka ta prowadzona była w ścisłej współpracy z Arabią Saudyjską, od chwili jej powstania w 1932 roku, pozostającą de facto pod amerykańskim protektoratem.

Droga do wyzwolenia Palestyny

Anne Alexander

Ostatni atak na Gazę odsłonił przed milionami ludzi na świecie brutalną naturę państwa izraelskiego. Gaza pozostaje silnym symbolem palestyńskiego oporu. Obszar jest gęsto zamieszkany przez uchodźców i ich potomków, którzy uciekli przed czystkami etnicznymi syjonistycznych milicji w 1948 roku. Przez dekady cierpieli oni z powodu bezpośredniej okupacji izraelskiej oraz zaboru ich ziemi i zasobów wody przez izraelskich osadników. Widzieli jak ich słaba i niestabilna gospodarka duszona jest przez izraelską politykę “zamknięcia”, którą później, od 2005 roku, zastąpiła niemal totalna blokada. Jednak zamiast poddać się, rosnąca liczba Palestyńczyków w Gazie zwróciła się ku Hamasowi, odrzucając politykę kolaboracji ze swoimi ciemięrzycielami.

Cierpienie Gazy uwidoczniło także, że “rozwiązanie dwupaństwowe” jest zarówno niesprawiedliwe i niewykonalne. Niesprawiedliwe, ponieważ w pierwszym rzędzie legitymizuje czystki etniczne, które zamieniły Gazę w gigantyczny obóz uchodźców i skazuje przyszłe pokolenia jej mieszkańców na ciągłą nędzę, zależność i izolację. Jest to niewykonalne, ponieważ atak na Hamas sprawił, że jasnym się stało, że ani Izrael ani jego poplecznicy w USA nie pozwolą istnieć państwu palestyńskiemu, o ile jego przywódcy nie zgodzą się wcześniej skapitulować wobec ich żądań.
Udział Hamasu w palestyńskich wyborach w 2006 roku pokazał, że ten islamski ruch poważnie traktował powstanie państwa palestyńskiego obok państwa Izrael, nawet jeśli wciąż argumentował, że był to tylko krok w kierunku przyszłego wyzwolenia całej Palestyny. Zwycięstwo wyborcze Hamasu wykazało, że większość Palestyńczyków zgadza się z tym stanowiskiem. Dodatkowo, Hamas wyraźnie zaoferował długoterminowy rozejm, uzależniony  od izraelskiego wycofania się z terenów okupowanych od 1967 roku. Jednak izraelską odpowiedzią było zablokownie a następnie zaatakowanie Gazy, zagrabienie jeszcze więcej terenów na Zachodnim Brzegu i próba zniszczenia Hamasu. Ponadto Izrael nie działał sam, lecz przy pełnym poparciu USA – i jego państwa klienckiego, Egiptu, który kontroluje południowe granice Strefy Gazy.

Dlaczego Zachód chce zniszczyć Hamas?

Fragment przemówienia Tariqa Ali wygłoszonego podczas protestu przeciwko izraelskiej masakrze w Strefie Gazy, jaki odbył się w Londynie 10 stycznia 2009 roku.

Pozwólcie, że przypomnę co kolonizatorzy i okupanci robili w ciągu ostatnich 150 lat. Dzielili by rządzić. Robili to wszędzie – Azja południowo – wschodnia, Magreb, Indie, Afryka, Irlandia, Cypr. I robili to w Palestynie. Od tego należy zacząć. Nasz palestyński brat [jeden z przedmówców Tariqa - przyp. tłum.] odniósł się do kwestii jedności Palestyńczyków i ich sprawy. Ja mówię prosto z mostu, że ci którzy zniszczyli tę jedność są również częściowo odpowiedzialni za to co się dzisiaj dzieje w Gazie.

Wiemy jak ta jedność została zniszczona. Zaczęło się to wraz z Porozumieniami z Oslo z 1993 roku. Edward Said – palestyński intelektualista, którego nam dzisiaj bardzo brakuje – powiedział, że porozumienie było palestyńskim Wersalem. Było to poddanie się. Przywódcy, którzy negocjowali to porozumienie, sprostytuowali się względem izraelskiego reżimu. Sprzedali się tak dalece, że pękł im kręgosłup. Logiką tego była kapitulacja, kolaboracja, dostosowanie się.

Zerwać związki z Apartheidem Izraela

"Terroryści"

Oświadczenie redakcji miesięcznika SOCIALIST RESISTANCE

Od kiedy Izrael wycofał swoje oddziały i osadników z Gazy, syjonistyczni rządzący syjoniści utrzymywali ją jako więzienie pod gołym niebem i przez większość czasu jako strzelnicę.
Teraz uczynili z niej obóz eksterminacji. Zamierzona rzeź ponad 760 Palestyńczyków, z czego jedna trzecia to dzieci oraz 3500 rannych [dane z początku stycznia - przyp. tłum.] przeraziły świat a szczególnie arabskie masy, które sympatyzują z Palestyńczykami.
Palestyńczycy zostali zepchnięci przez izraelskich kolonizatorów i ich amerykańskich popleczników do statusu hołoty na swojej własnej ziemi. W tym jak Izraelczycy traktują Palestyńczyków, arabskie masy rozpoznają pogardę jaką mają do nich imperialiści  i odczuwają to bardzo boleśnie. Doświadczali tej goryczy i skrywali uzasadnioną nienawiść do swych oprawców przez dekady bez możliwości znalezienia efektywnego wyjścia. Dzisiaj ich gniew może się tylko pogłębić; ale z czasem przerodzi się w impuls, który obali rządzących w ich krajach, rządzących, którzy spiskują z syjonistami i imperialistami.

Izraelska strategia terroru przeciwko Palestyńczykom

Simon Assaf

Kiedy Izrael wchodzi w stan wojny, ma jedną prostą strategię. Uwięzić miliony ludzi między czołgami a samolotami, odciąć całą żywność, wodę i elektryczność, systematycznie wyburzać budynki. To jest właśnie morderczy cel inwazji lądowej i ataków powietrznych przeciwko Palestyńczykom w Gazie. Izrael nie rozróżnia “bojowników” i “cywilów” wśród Palestyńczyków – jego celem jest cała ludność. Masakry i terror państwowy jako taktyka wojenna były typowe dla izraelskiej doktryny wojennej od początku istnienia państwa w 1948 roku. Izraelscy generałowie sądzą, że jeśli się zagłodzi i zabije wystarczająco dużo ludzi, w pewnym momencie ruch oporu podda się by ocalić życie. Czasami ta strategia działa – jak w przypadku izraelskiej agresji na Liban w 1982 roku – ale czasami nie działa, jak doświadczył tego Izrael w 2006 roku, gdy najechał Liban ponownie.

Manchester: Zakończyć krwawą tragedię w Iraku!

Tysiące demonstrantów przeszło ulicami Manchesteru w związku z odbywającą się w mieście coroczną konferencją Partii Pracy. Domagano się decyzji o zakończeniu okupacji Iraku, wycofaniu brytyjskich oddziałów z Afganistanu i zerwania z awanturniczą polityką USA. Demonstranci przypominali, że okupacja Iraku kosztowała już życie około miliona Irakijczyków. Na czele demonstracji zorganizowanej przez Koalicję Stop Wojnie i Kampanię na rzecz Rozbrojenia Nuklearnego (CND) niesiono wielki transparent z napisem Troops Out! Niektórzy skandowali “wszyscy żyjemy w terrorystycznym reżimie”.

O prawdę 11 września!

W ramach międzynarodowej kampanii Zjednoczeni dla Prawdy, kilkaset osób z różnych krajów Europy uczestniczyło w centrum Brukseli w akcji na rzecz wznowienia śledztwa w sprawie ataków z 11 września 2001 roku. Uczestnicy akcji opowiadają się za rozpoczęciem nowego, niezależnego i międzynarodowego dochodzenia na temat tego co na prawdę wydarzyło się 11 września w Nowym Jorku i Waszyngtonie i kto jest na prawdę odpowiedzialny za zamachy na budynki WTC i Pentagonu. Działacze zwracają uwagę, że w sprawie tych wydarzeń, które posłużyły administracji Busha do napaści na Afganistan a potem na Irak oraz do wycofania się z układów rozbrojeniowych z lat 70-tych, co umożliwiło przygotowania do dodatkowej rozbudowy potencjału nuklearnego USA w ramach projektu tzw. “tarczy antyrakietowej” – jest wiele niewyjaśnionych kontrowersji. Wiele mitów wokół wydarzeń 11 września, utrwalanych przez główne media i partie prawicy, okazuje się być kłamstwami. Choć wątpliwości jest wiele, zadziwiająco rzadko tym tematem zajmują się główne media. Każda próba podważenia wersji Białego Domu kończy się oskarżeniem o knucie “teorii spiskowych”, choć w świetle faktów, to raczej tzw. oficjalna wersja na temat 11 września wydaje się być teorią spiskową.

900 kłamstw Busha w przeddzień ataku na Irak

Przed inwazją na Irak prezydent George W. Bush i jego administracja ponad 900 razy wypowiadali fałszywe stwierdzenia na temat zagrożeń ze strony reżimu Saddama Husajna – wynika z raportu organizacji Center for Public Integrity.

Niestabilny porządek światowy

Siedmiodniowa wojna między Rosją i Gruzją jest krwawym przypomnieniem o tym jak niestabilny stał się porządek światowy od zakończenia Zimnej Wojny. W ciągu dziewiętnastu lat od upadku Muru Berlińskiego były dwie wojny w Zatoce Perskiej, inwazja na Afganistan, wojna na Bałkanach, rosyjska inwazja na Czeczenię, wojna w Somalii, izraelska inwazja na Liban i destabilizacja Pakistanu. John Rees rozważa co takiego jest w nowym porządku światowym, co uczyiło go tak skłonnym do działań wojennych.

John Rees

Jest jedna fundamentalna rzecz, która jest wspólna dla kapitalizmu w każdej epoce, która czyni go systemem unikalnie gwałtownym. To nie jest marginalna albo przypadkowa część systemu ale coś co jest częścią samej istoty społeczeństwa kapitalistycznego. Jest to rywalizacja.

Każdy od Karola Marksa do Margaret Thatcher jest zgodny, że w kapitalizmie chodzi o ekonomiczną rywalizację. W “wolnym rynku” chodzi o różne firmy, czy to małe sklepiki czy ponadnarodowe konglomeraty, konkurujące na rynku.
Konkurują one o klientów i “udział w rynku”. Konkurują o tanią siłę roboczą i tanie materiały produkcyjne. Jeśli im się to udaje, prosperują, jeśli im się nie udaje, wypadają z interesu za sprawą swoich konkurentów. Taka jest przynajmniej teoria.