Zabójstwa, tortury, represje – odtajniono archiwa z brytyjskich kolonii

Rząd Wielkiej Brytanii zdecydował się na odtajnienie części dokumentów sporządzanych przez brytyjską administrację kolonialną, armię i służby specjalne w ostatnich latach przed wyzwoleniem się kolonii. Są w nich świadectwa tortur, masakr i tajnych operacji zbrojnych wymierzonych przeciwko działaczom ruchów narodowowyzwoleńczych w brytyjskich koloniach.

Wśród dokumentów przetrzymywanych w archiwach są codziennie raporty dotyczące “eliminacji” przeciwników politycznych brytyjskich władz kolonialnych. Dokumenty świadczą o tym, że członkowie brytyjskiego rządu byli regularnie informowani o sposobach przeprowadzania zabójstw, masakr i tortur, na przykład tak szczegółowe relacje, jak “upieczenie żywcem” któregoś z opozycjonistów. W raportach przesyłanych rządowi, kolonialnych powstańców nazywano “terrorystami” i informowano na bieżąco o zabijaniu ich. Dokumenty wskazują, że brytyjskie władze z podejrzliwością traktowały wszelkie protesty i traktowały je jako dowód na “planowany przewrót komunistyczny”, jak określano dążenia narodowowyzwoleńcze w koloniach za sprawą znaczących wpływów lewicy w tych ruchach. Pisząc o zabijaniu działaczy niepodległościowych, brytyjska administracja używała terminu “eliminacja terrorystów”. Raporty brzmiały na przykład tak jak ten o zamordowaniu całej grupy działaczy malajskich w pobliżu Kuala Lumpur: W Selangor został osiągnięty mały, ale ważny sukces, gdy cała sekcja z Ampang, na przedmieściach Kuala Lumpur, została wyeliminowana, lub jak ten napisany w 1957 roku, sześć miesięcy przed formalnym uznaniem niepodległości: Jak na standardy z zeszłego roku, liczba [przypadków] eliminacji terrorystów może być uznana za zadowalającą.

Ameryka Południowa zbuntowała się przeciwko USA w kwestii Kuby

Zakończony właśnie w kolumbijskim mieście Cartagena szczyt Organizacji Państw Amerykańskich (OEA lub OAS) zakończył się dla USA klęską dyplomatyczną. Szczyt był kolejnym sygnałem, że Ameryka Południowa nie może być już przez USA traktowana jak nieograniczona strefa wpływów i że państwa południowoamerykańskie chcą być traktowane jak partnerzy. Jednym z najważniejszych tego przejawów była całkowita opozycja ze strony przywódców państw regionu w sprawie sankcji przeciw Kubie proponowanych przez Waszyngton. Propozycja nie uzyskała poparcia a przywódcy południowoamerykańscy żądają także zakończenia trwającego od czasu rewolucji na Kubie embarga oraz chcą ponownego zapraszania Kuby do prac Organizacji Państw Amerykańskich. W tej kwestii zgodni są nie tylko lewicowi, postępowi przywódcy państw kontynentu skupionych w porozumieniu ALBA ale nawet prawicowi sojusznicy USA z Meksyku i Kolumbii.

Kuba jest członkiem Organizacji Państw Amerykańskich, ale wskutek presji ze strony USA została usunięta od prac w jej ramach w 1962 r. USA zastosowały te represje wobec zbuntowanej wyspy posługując się argumentem “demokracji”. Jednak przez te wszystkie lata USA wspierały i finansowały zbrodnicze prawicowe reżimy odpowiedzialne za śmierć tysięcy ludzi, organizowały szwadrony śmierci, uczestniczyły w aktach terroryzmu, inicjowały wojny domowe, obalały legalne rządy i zastępowały je lojalnymi dyktaturami. W stosunku do żadnego ze zbrodniczych reżimów latynoskich USA nie zastosowały embargo ani nie zażądały odsunięcia ich funkcjonariuszy od prac w Organizacji Państw Amerykańskich.

Ahmed Ben Bella nie żyje

11 kwietnia 2012 roku zmarł Ahmed Ben Bella, działacz rewolucyjny i pierwszy prezydent wyzwolonej Algerii. Ben Bella urodził się 25 grudnia 1918 roku w miejscowości Magnia w zachodniej Algierii. W 1936  roku wstąpił do francuskiej armii, jednej z niewielu instytucji dających perspektywę rozwoju zawodowego dostępnego dla Algierczyków żyjących pod francuską dyktaturą kolonialną.

Po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej został oznaczony medalem przez Charlesa De Gaullea za zasługi na polu walki. Odbywającemu w Marsylii służbę wojskową Ben Belli zaproponowano wtedy awans oficerski. Ben Bella odrzucił propozycję awansu po tym, jak dowiedział się o tym, że francuskie wojska dokonały masakry ludności algierskiej w czasie buntu w miejcowości Setif w maju 1945 roku. Francuscy żołnierze wymordowali wówczas tysiące ludzi.

Ben Bella wrócił do kraju i zmienił nastawienie do okupanta. Zajął się działalnością polityczną, zostając radnym w miejscowości Marnia. Szybko zaangażował się w rewolucyjną działalność podziemną, walcząc o niepodległość Algierii. Francuzi aresztowali Ben Bellę w 1951 roku i skazali na więzienie. Udało mu się jednak zbiec i przedostać do Egiptu, gdzie w nastroju rodzącego się arabskiego nacjonalizmu i przy pomocy Gamala Abdela Nassera koordynował działalność Frontu Wyzwolenia Narodowego.

W czasie gdy w 1954 roku w Algierii rozpoczęła się wojna przeciwko okupantowi, Ben Bella był jednym z koordynatorów Rewolucyjnego Komitetu Jedności i Działania, czyli władz FJN. W 1956 roku Francuzom udało sie porwać i uwięzić Ben Bellę. We francuskim więzieniu siedział do 1962 roku. W tym czasie uczył się języka arabskiego, który uważał za język mas. Ben Bella choć był Arabem, znał tylko język okupantów. W czasie gdy przebywał w więzieniu został też wybrany wice-premierem tymczasowego rządu Algierii.

Rewolucyjny rok 2011

3 days ago

3 days ago

Rok 2011 przejdzie do historii jako rok rewolucyjny, tak samo jak 1848 czy 1968 rok. Będzie znany, jako rok, w którym zwykli ludzie powstali przeciwko swoim rządom i rządzącym elitom – swoim “1%” – tom.
Politycznie rzecz ujmując, rok zaczął się 17 grudnia 2010 roku gdy młody sprzedawca warzyw w Mohamed Boazzizi podpalił się w jednym z południowo-tunezyjskich miast po tym, jak policja skonfiskowała mu jego stoisko. To co nastąpiło potem, było nie do przewidzenia przez żadnego komentatora, czy to z lewicy, z prawicy czy centrum. Ton pierwszej relacji Reutera wiele mówi:

“Policja w prowincjonalnym mieście w Tunezji użyła w sobotnie popołudnie gazu łzawiącego celem rozgonienia setek młodych ludzi, którzy wybijali szyby w sklepach i niszczyli samochody, relacjonowali świadkowie w rozmowie z Reuterem. Władze nie skomentowały jeszcze zajść. Zamieszki są niezwykle rzadkie w Tunezji, tym północno-afrykańskim kraju zamieszkałym przez około 10 milionów ludzi, jednym z najlepiej prosperujących i stabilnych w regionie”.

Dwadzieścia dwa dni później, 14 stycznia, po tym jak walki, demonstracje, burzliwe starcia z siłami bezpieczeństwa i w końcu masowe strajki rozprzestrzeniły się na cały kraj, dyktator Tunezji Zinedine Ben Ali, który przez 23 lata rządził przy wsparciu Zachodu, uciekł do Arabii Saudyjskiej. Arabska Wiosna się zaczęła.

Kolejne więzienie CIA ujawniono w Bukareszcie

Wspólne dochodzenia dziennikarzy Associated Press, dziennika “Süddeutsche Zeitung” i telewizji ARD wykazało, że CIA utrzymywała swoje więzienie także w stolicy Rumunii, Bukareszcie. W budynku usytułowanym w centrum miasta CIA przetrzymywała i torturowała osoby, które uznawała za terrorystów. Placówka znajdowała się w budynku rumuńskich służb specjalnych, konkretnie Narodowego Biura Rejestracyjnego, a do przestępczej działalności CIA dochodziło tam za wiedzą i zgodą rządu Rumunii.

Dziennikarze dotarli do byłego agenta CIA, który potwierdził istnienie placówki, wskazał miejsce, gdzie się znajdowała i potwierdził, że dochodziło tam do torturowania ludzi. Rzecznik prasowy Narodowego Biura Rejestracyjnego, w budynku którego agenci CIA prowadzili swą katownię, zaprzeczył całej sprawie, a CIA odmówiła komentarza. Placówka CIA w Bukareszcie miała operacyjną nazwę “Bright Light”.

Po śmierci Kadafiego. Którędy pójdzie Libia?

Simon Assaf

Libijski dyktator utrzymywał zażyłe stosunki z przywódcami Zachodu

Libijczycy prowadzili długą walkę o wyzwolenie, ale ich przyszłość jest wciąż niepewna. Gdy stacje telewizyjne prezentowały chaotyczne nagrania wideo i zdjęcia ostatnich chwil Muammara Kadafiego, masowo świętowano – ale też wyrażano głebokie obawy. Oto bowiem miliśmy rewolucję, która zawdzięczała swoje zwycięstwo zachodnim oddziałom, ale tej rewolucji nie rozpoczęto z zamiarem przekazania kraju Zachodowi. Nie uroniliśmy po Kadafim ani jednej łzy. Jednak woleli byśmy, by stanął przed sądem. Tymczasem zabrał on ze sobą do grobu wiele tajemnic – wśród nich szczegóły swoich wielu brudnych układów z Zachodem. Ale dla wielu, jego śmierć oznaczała koniec wojny która pochłonęła dziesiątki tysięcy ofiar. On sam zginął z rąk ludzi, których prześladował. Taki powinien być koniec wszystkich dyktatorów.

Kadafi przypieczętował swój los w chwili, gdy jego oddziały otworzyły ogień do uczestników pokojowego protestu w Libii 15 lutego 2011 roku. Protest ten zorganizowany był przez młodych ludzi zainspirowanych rewolucjami w Egipcie i Tunezji. Zorganizowali swoją wersję Placu Tahrir na zewnątrz budynku sądu w drugim największym mieście, Bengazi. Protestowali przeciwko aresztowaniu prawnika, który prowadził kampanię na rzecz praw rodzin więźniów zabitych w czasie więziennych zamieszek w 1996 roku.

Obama próbuje zawłaszczyć rewolucje arabskie

Jonathan Neale

19 maja Barack Obama wygłosił przemówienie na temat Bliskiego Wschodu. Obiecał głębokie zmiany w polityce zagranicznej USA. Obama przedstawił się jako stronnik tych buntów i porównał je do Rewolucji Amerykańskiej i amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich.

By zrozumieć o co chodzi Obamie, należy zrozumieć kim on jest. Wiele osób uważa go za uczciwego liberała, tyle, że zagubionego – jest inteligentny, elokwentny i lepszy niż George W Bush.

Obama jest jednak przywódcą amerykańskiego kapitalizmu, najważniejszą osobą w kapitalizmie na skalę globalną i głównodowodzącym amerykańskiego imperium. Największymi darczyńcami jego kampanii prezydenckiej byli milionerzy z Wall Street. Jego rola w polityce międzynarodowej to militaryzm. On rozszerzył działania wojenne w Afganistanie, bombardował Pakistan, sprzeciwiał się jakiemukolwiek globalnemu porozumieniu dotyczącemu walki z globalnym ociepleniem. Pozostaje on preferowanym kandydatem amerykańskiej klasy rządzącej.

Kuba: Terrorysta przed sądem

Rodziny ofiar wieloletniej kampanii terroru przeciwko Kubie mogą poczuć choć trochę sprawiedliwości. W Hawanie rozpoczął się proces salwadorskiego terrorysty odpowiedzialnego za podkładanie ładunków wybuchowych w hotelach na terenie Kuby w latach 90-tych.

Francisco Chávez Abarca był obserwowany przez międzynarodowe służby policyjne jako członek środkowoamerykańskiej siatki terrorystycznej założonej przez Narodową Fundację Kubańsko Amerykańską (CANF) zrzeszającą przeciwników rządu w Hawanie i wspieraną przez rząd USA. Banda ta przeprowadziła serię zamachów terrorystycznych na Kubie, głównie przeciwko ośrodkom turystycznym w Hawanie i w ośrodku turystycznym Varadero.

Francisco Chávez Abarca został zatrzymany na granicy wenezuelskiej gdy próbował się dostać do kraju z fałszywym paszportem. Jak ustalono, udawał się do Wenezueli celem dokonania akcji dywersyjnych w czasie ostatnich wyborów w tym kraju. Wenezuela przekazała go Kubie na wniosek Interpolu.

Francisco Chávez Abarca z dumą przyznał się do stawianych mu zarzutów. W emitowanym przez telewizję programie, Abarca wyznał, że został wynajęty do podkładania bomb przez znanego terrorystę i byłego agenta CIA, Luisa Posadę Carrilesa. Abarca wyznał także, że Posada Carriles powiedział mu, że akcje terrorystyczne, które szykowali, miały wsparcie CIA. Terrorysta uczestniczył także w wizji lokalnej, szczegółowo opisując, jak podkładał ładunki wybuchowe i w których miejscach. Dzięki temu kubańscy śledczy mieli pewność, że to właśnie on jest odpowiedzialny za te przestępstwa.

Moazzam Begg: Dlaczego zdecydowaliśmy się na ugodę pozasądową

Moazzam Begg, były więzień Guantanamo, o odszkodowaniach dla ofiar tortur i o tym, co jeszcze musi się wydarzyć
Id al–Adha to najważniejsze święto muzułmańskie w roku, które upamiętnia wielką próbę posłuszeństwa, jakiej Bóg poddał proroka Abrahama, żądając od niego złożenia w ofierze jego jedynego syna Izaaka. To czas radości spędzany przez muzułmanów w gronie rodzinnym. Święto to wypada bezpośrednio po hadżdżu, pielgrzymce do Mekki, która staje się co roku miejscem największego na świecie zgromadzenia ludzi w jednym czasie.

To, że politycy i dziennikarze byliby nieświadomi znaczenia takiego dnia – dnia, w którym w Wielkiej Brytanii ogłoszono decyzję o polubownym rozstrzygnięciu sprawy Guantanamo, jest nie do pomyślenia.

Jeszcze się ten dzień nie zaczął, a moja córka już cała we łzach przed uzbrojonym w kamerę reporterem pytała, czy przyszli mnie znowu zabrać. Ten dzień się jeszcze nie skończył, a już na islamofobicznych blogach można było przeczytać wpisy takie jak ten: „Niech ktoś poda adresy tych niewinnych ofiar, a ocalę pieniądze brytyjskich podatników.”

Sahara Zachodnia: Masowa przemoc marokańskiej policji

Ponad 700 osób zostało rannych a ponad 150 zaginęło bez wieści po tym, jak marokańska policja rozpoczęła atak na zamieszkany przez 20 tysięcy osób obóz uchodźców położony w pobliżu stolicy Sahary Zachodniej, Lajoune. Rozpoczęta w 8 listopada akcja marokańskich władz ma na celu aresztowanie działaczy Ludowego Frontu Wyzwolenia Saguia el-Hamra i Río de Oro (Front Polisario), walczącego od lat o niepodległość Sahary Zachodniej i wyzwolenie spod okupacji marokańskiej.

Marokańska policja przeprowadza przeszukania wszystkich mieszkań w Lajoune. Według świadków, akcji towarzyszy atmosfera paniki, przemocy i strachu. Po tym jak policja okrążyła grupę protestujących osób w Lajoune, doszło do walk ulicznych. Według rzecznika prasowego Polisario, Buczaraja Bejuna, Maroko sprowokowało przemoc celem powstrzymania prowadzonych przez ONZ negocjacji pokojowych, które mają na celu zakończenie tego wieloletniego konfliktu.