Zabójstwa, tortury, represje – odtajniono archiwa z brytyjskich kolonii

Rząd Wielkiej Brytanii zdecydował się na odtajnienie części dokumentów sporządzanych przez brytyjską administrację kolonialną, armię i służby specjalne w ostatnich latach przed wyzwoleniem się kolonii. Są w nich świadectwa tortur, masakr i tajnych operacji zbrojnych wymierzonych przeciwko działaczom ruchów narodowowyzwoleńczych w brytyjskich koloniach.

Wśród dokumentów przetrzymywanych w archiwach są codziennie raporty dotyczące “eliminacji” przeciwników politycznych brytyjskich władz kolonialnych. Dokumenty świadczą o tym, że członkowie brytyjskiego rządu byli regularnie informowani o sposobach przeprowadzania zabójstw, masakr i tortur, na przykład tak szczegółowe relacje, jak “upieczenie żywcem” któregoś z opozycjonistów. W raportach przesyłanych rządowi, kolonialnych powstańców nazywano “terrorystami” i informowano na bieżąco o zabijaniu ich. Dokumenty wskazują, że brytyjskie władze z podejrzliwością traktowały wszelkie protesty i traktowały je jako dowód na “planowany przewrót komunistyczny”, jak określano dążenia narodowowyzwoleńcze w koloniach za sprawą znaczących wpływów lewicy w tych ruchach. Pisząc o zabijaniu działaczy niepodległościowych, brytyjska administracja używała terminu “eliminacja terrorystów”. Raporty brzmiały na przykład tak jak ten o zamordowaniu całej grupy działaczy malajskich w pobliżu Kuala Lumpur: W Selangor został osiągnięty mały, ale ważny sukces, gdy cała sekcja z Ampang, na przedmieściach Kuala Lumpur, została wyeliminowana, lub jak ten napisany w 1957 roku, sześć miesięcy przed formalnym uznaniem niepodległości: Jak na standardy z zeszłego roku, liczba [przypadków] eliminacji terrorystów może być uznana za zadowalającą.

Siedemdziesiąta rocznica śmierci Lwa Trockiego

Esme Choonara

Siedemdziesiąt lat temu, agent rosyjskiego dyktatora Józefa Stalina zamordował wygnanego rosyjskiego rewolucjonistę Lwa Trockiego, rozbijając mu czaszkę szpikulcem do lodu. Trocki był w swym domu w Meksyku, gdy zabójca wszedł do jego gabinetu i zaatakował go. To nie była pierwsza próba Stalina. Zaledwie kilka tygodni wcześniej, grupa meksykańskich stalinowców przeprowadziła zbrojny atak na dom Trockiego, zabijając ochroniarza.
Stalin był tak zdeterminowany by pozbyć się Trockiego i jego dziedzictwa, że już wcześniej wymordował lub zmusił do samobójstwa większość z jego najbliższej rodziny. Zmusił Trockiego do udania się na wygnanie w 1929 roku i szkalował go jako “faszystowskiego szpiega i wroga robotników”.
Wystawa w muzeum w St Petersburgu w zeszłym roku przedstawiała niektóre absurdalne sposoby w jaki stalinowski reżim próbował pozbyć sie jakiegokolwiek śladu prawdziwego dziedzictwa Trockiego.
Wśród eksponatów był szalik związku nauczycieli z 1925 roku przedstawiający portrety przywódców rewolucyjnych. Zdjęcie Trockiego zostało delikatnie odcięte i zastąpione kawałkiem materiału. Setki fotografii z lat rewolucyjnych również zostały poddane obróbkom w celu usunięcia Trockiego z jego miejsca w historii.

Manuel Ferreras-Tascón: Haiti – doktryna szoku w praktyce

Haiti – doktryna szoku w praktyce

W cieniu tragedii doszło do najazdu wojsk amerykańskich na Haiti. W ramach eksportu neoliberalnej rewolucji. Waszyngton utrudniał pomoc międzynarodową, “ustawiając” listę szlachetnych ofiarodawców. Media przemilczały wsparcie krajów źle widzianych przez USA.

We środę 20 stycznia wyspę nawiedził kolejny wstrząs sejsmiczny o sile 6,1 w skali Richtera. To już siedemdziesiąte i najmocniejsze tąpniecie od katastrofy 12 stycznia, gdy ziemia zatrzęsła się z siłą 7,1 w skali Richtera, a świat Haitańczyków zawalił się. Żołnierze amerykańscy dopilnują, by powstał nowy – szyty na miarę oczekiwań Waszyngtonu, nie mieszkańców wyspy.

Już w kilka godzin po katastrofie rozpoczął się amerykański desant. Cztery helikoptery wylądowały w ogrodach pałacu prezydenckiego i blisko setka żołnierzy opanowała centrum władzy na wyspie. Druga grupa kontroluje lotnisko. Zawaliła się wieża kontrolna, więc o tym, który samolot ląduje, decydowali Amerykanie. Dawano priorytet siłom powietrznym USA. Co najmniej ośmiu maszynom z pomocą humanitarną odmówiono zgody na lądowanie.

Zbigniew Marcin Kowalewski: Czas Czerwonych Khmerów

Czas Czerwonych Khmerów

Demokracja liberalna i ideologia praw człowieka nie przeszkadzają wielkim mocarstwom w protegowaniu zbrodniarzy i ludobójców, gdy leży to w ich mocarstwowych interesach. Rząd USA domaga się, aby byli przywódcy Czerwonych Khmerów byli sądzeni za swoje zbrodnie przed trybunałem międzynarodowym, choć gdy zostali obaleni, sam wspierał ich przez długie lata. Nie ma trybunału, który osądziłby przywódców amerykańskich za jedną z największych zbrodni wojennych w dziejach ludzkości – potajemne bombardowania Kambodży.

“Fiasko amerykańskiej kampanii w Kambodży nie polega jedynie na żniwie śmierci cywilów podczas bezprecedensowych bombardowań, ale również na ich pokłosiu – reżimie czerwonokhmerskim, który z tragicznymi skutkami wypełzł z kraterów po bombach. Dynamika może być podobna w Iraku”, piszą Ben Kiernan i Taylor Owen.

Ernest Mandel: Socjalizm w przededniu XXI wieku (1985)

Przedstawiamy artykuł Ernesta Mandela, jednego z najwybitniejszych działaczy Czwartej Międzynarodówki, teoretyka marksizmu, świetnego działacza, pisarza i publicysty,  przedwcześnie zmarłego w lipcu 1995 roku. Poniższy artykuł, choć napisany przed 25 laty, zachowuje wciąż zaskakującą aktualność i nabiera jej dodatkowo z każdym dniem trwającego obecnie kryzysu kapitalizmu.

WSTĘP

Zgodnie z tradycyjnym określeniem Marksa i Engelsa socjalizm oznacza społeczeństwo zjednoczonych wytwórców – pierwszą, niższą fazę społeczeństwa komunistycznego – charakteryzującą się własnością środków produkcji, bezpośrednio społecznym charakterem pracy oraz planową produkcją mającą na celu zaspokojenie potrzeb (wytwarzanie zwykłych wartości użytkowych nie zaś towarów). Chodzi więc o społeczeństwo bez klas i państwa, to znaczy bez swoistych aparatów czy organów wyodrębnionych z ogółu obywateli w celu zarządzania, kierowania i podejmowania decyzji.

Takim może być jedynie w pełni decydujące o sobie samym społeczeństwo, które kształtuje się na bazie samorządu wytwórców i obywateli (tak więc i konsumentów), jest wyzwolone z tyranii “praw rynku” (prawa wartości) i despotycznej władzy państwa.

W sposób wolny i świadomy, w oparciu o wybór uporządkowanych i uzasadnionych wniosków podejmuje ono decyzje o priorytetach w wykorzystaniu właściwych środków materialnych i będącym w jego dyspozycji czasie dla pracy społecznej. Dlatego też takie społeczeństwo wymaga pluralizmu (inaczej mówiąc sytuacji, w której nie istnieje tylko jedna partia, jeden aparat “zdalnego sterowania”), pluralizmu w głębszym tego słowa znaczeniu, to znaczy w sensie istnienia narodowych (i międzynarodowych) alternatywnych celów. To bynajmniej nie wyklucza wielorakich mechanizmów decentralizacji (regionalnej, lokalnej, na poziomie dzielnicy czy też gospodarczej, społecznej, itp.), w ramach których organy oddolnej demokracji wypowiadają się w kwestii podejmowanych wyborów.

Dlaczego Zachód chce zniszczyć Hamas?

Fragment przemówienia Tariqa Ali wygłoszonego podczas protestu przeciwko izraelskiej masakrze w Strefie Gazy, jaki odbył się w Londynie 10 stycznia 2009 roku.

Pozwólcie, że przypomnę co kolonizatorzy i okupanci robili w ciągu ostatnich 150 lat. Dzielili by rządzić. Robili to wszędzie – Azja południowo – wschodnia, Magreb, Indie, Afryka, Irlandia, Cypr. I robili to w Palestynie. Od tego należy zacząć. Nasz palestyński brat [jeden z przedmówców Tariqa - przyp. tłum.] odniósł się do kwestii jedności Palestyńczyków i ich sprawy. Ja mówię prosto z mostu, że ci którzy zniszczyli tę jedność są również częściowo odpowiedzialni za to co się dzisiaj dzieje w Gazie.

Wiemy jak ta jedność została zniszczona. Zaczęło się to wraz z Porozumieniami z Oslo z 1993 roku. Edward Said – palestyński intelektualista, którego nam dzisiaj bardzo brakuje – powiedział, że porozumienie było palestyńskim Wersalem. Było to poddanie się. Przywódcy, którzy negocjowali to porozumienie, sprostytuowali się względem izraelskiego reżimu. Sprzedali się tak dalece, że pękł im kręgosłup. Logiką tego była kapitulacja, kolaboracja, dostosowanie się.

Izaak Deutscher o wojnie arabsko – izraelskiej 1967 roku

Izaak Deutscher

Wywiad z Izaakiem Deutscherem dla „New Left Review”, przeprowadzony przez Alexandra Cockburna, Toma Wengrafa i Petera Wollena, 20 czerwca 1967 r. Opublikowano jako aneks do książki Tariqa Ali “Zderzenie cywilizacji. Wyprawy krzyżowe, dżichad i współczesność” (2006).

Czy na wstępie zechciałby pan może w ogólnych zarysach przedstawić swój punkt widzenia na wojnę arabsko-izraelską?

Izaak Deutscher: Wojna i „cudowne” zwycięstwo Izraela, moim zdaniem, nie rozwiązuje ani jednego z tych problemów, przed którymi stoi Izrael i kraje arabskie. Przeciwnie, zaostrzyło to tylko wszystkie kwestie sporne i stworzyło nowe problemy, jeszcze bardziej groźne. Nie zwiększyły bezpieczeństwa Izraela, lecz uczyniły go mniej bezpiecznym, niż przedtem. Jestem przekonany, że ostatnie triumfalne zwycięstwo izraelskiej armii w przyszłości, i to w niedalekiej, będzie postrzegane jako katastrofa, przede wszystkim dla samego Izraela.