Ahmed Ben Bella nie żyje

11 kwietnia 2012 roku zmarł Ahmed Ben Bella, działacz rewolucyjny i pierwszy prezydent wyzwolonej Algerii. Ben Bella urodził się 25 grudnia 1918 roku w miejscowości Magnia w zachodniej Algierii. W 1936  roku wstąpił do francuskiej armii, jednej z niewielu instytucji dających perspektywę rozwoju zawodowego dostępnego dla Algierczyków żyjących pod francuską dyktaturą kolonialną.

Po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej został oznaczony medalem przez Charlesa De Gaullea za zasługi na polu walki. Odbywającemu w Marsylii służbę wojskową Ben Belli zaproponowano wtedy awans oficerski. Ben Bella odrzucił propozycję awansu po tym, jak dowiedział się o tym, że francuskie wojska dokonały masakry ludności algierskiej w czasie buntu w miejcowości Setif w maju 1945 roku. Francuscy żołnierze wymordowali wówczas tysiące ludzi.

Ben Bella wrócił do kraju i zmienił nastawienie do okupanta. Zajął się działalnością polityczną, zostając radnym w miejscowości Marnia. Szybko zaangażował się w rewolucyjną działalność podziemną, walcząc o niepodległość Algierii. Francuzi aresztowali Ben Bellę w 1951 roku i skazali na więzienie. Udało mu się jednak zbiec i przedostać do Egiptu, gdzie w nastroju rodzącego się arabskiego nacjonalizmu i przy pomocy Gamala Abdela Nassera koordynował działalność Frontu Wyzwolenia Narodowego.

W czasie gdy w 1954 roku w Algierii rozpoczęła się wojna przeciwko okupantowi, Ben Bella był jednym z koordynatorów Rewolucyjnego Komitetu Jedności i Działania, czyli władz FJN. W 1956 roku Francuzom udało sie porwać i uwięzić Ben Bellę. We francuskim więzieniu siedział do 1962 roku. W tym czasie uczył się języka arabskiego, który uważał za język mas. Ben Bella choć był Arabem, znał tylko język okupantów. W czasie gdy przebywał w więzieniu został też wybrany wice-premierem tymczasowego rządu Algierii.

Francja: Kryzys i rewolta

Francja

Jim Wolfreys

Neoliberalny rząd francuskiego prezydenta Nicolasa Sarkozy odpowiedział na kryzys ekonomiczny mieszanką zaprzeczeń, hipokryzji i przede wszystkim determinacją do tego by koszta ponieśli pracownicy. Rząd Sarkozyego utrzymywał, że Francja nie jest w recesji, pomimo tego, że najnowsze dane pokazują, że Francuska gospodarka w ciągu ostatnich trzech miesięcy odnotowała spadek PKB o 0,3 proc.

Minister do spraw konsumentów przekonuje, że spowolnienie gospodarcze czyni konieczność przeprowadzenia “reform” jeszcze bardziej palącą. Jak do tej pory, owe plany “reform” przewidywały prywatyzację części urzędów pocztowych i kolei, likwidację 13,5 tysiąca miejsc pracy w szkołach podstawowych i średnich, dalsze podnoszenie wieku emerytalnego i zaprowadzenie “prawa do pracy” w niedziele. Z oficjalną liczbą dwóch milionów bezrobotnych, Sarkozy zwiększa brak bezpieczeństwa poprzez zwiększenie liczby miejsc pracy w zmiennym lub niepełnym wymiarze godzin. Ataki na imigrantów były kontynuowane w imię “wybranej imigracji”, która oznacza osiągnięcie poziomu dziesiątek tysięcy deportacji “nielegalnych imigrantów”.

Londyn: Kilka tysięcy osób na konferencji marksistowskiej

W Londynie zakończył się coroczny festiwal polityczny Marxism 2008 organizowany przez Socjalistyczną Partię Robotniczą (SWP). Odbyło się około 200 spotkań i wykładów, w których łącznie udział wzięło kilka tysięcy osób z różnych krajów świata. Konferencji towarzyszyły fascynujące imprezy artystyczne. Tematyka tegorocznej konferencji była różnorodna ale generalnie związana z problemami współczesnego marksizmu, lewicy antykapitalistycznej, ruchów antyimperialistycznych i ruchów masowych.

Francja torturująca

Ian Birchall

Ponad 50 lat temu Francja prowadziła zajadłą wojnę kolonialną w Algierii. Wrogami byli tak zwani “terroryści”, północnoafrykańscy muzułmanie, którzy chcieli niezależności narodowej. Wiele epizodów z tej wojny ma uderzające podobieństwo z dzisiejszym światem.

Henri Alleg był wydawcą Alger Républicain, jedynego dziennika w Algierii sprzeciwiającego się francuskiemu reżimowi kolonialnemu i był członkiem Algierskiej Partii Komunistycznej. W 1955 roku gazeta Alger Républicain została zakazana i w następnym roku zdecydowano o internowaniu większości publicystów. Alleg przeszedł do ukrycia.

W czerwcu 1957 roku został aresztowany przez komandosów, którzy przetrzymywali go bez sądu przez cały miesiąc w budynku w dzielnicy El-Biar w Algierze i w tym czasie wielokrotnie torturowali. Jego uszy, ręce i genitalia poddawano wstrząsom elektrycznym. Do jego ust wkładano gumową rurę podłączoną do do kranu z wodą i wlewano pod ciśnieniem wodę do czasu, kiedy czuł, że się topi; był wielokrotnie bity w żołądek (z kilkoma udoskonaleniami to było to co dzisiaj jest nazywane[przez administrację w Białym Domu, która popiera takie tortury – przyp. tłum.] “waterboarding”). Do jego ud, penisa i sutków przykładano palący się papier. Odmawiano mu podania wody, gdy był spragniony i drażniono go pokazywaniem szklanki wody, której nie mógł się napić. Wstrzykiwano mu tak zwane “serum prawdy”. Mówiono mu, że jego żonę również przyprowadzono na tortury. Torturujący chwalili się, że są “Gestapo”. Alleg przetrwał i nie zdradził swych towarzyszy.

Oświadczenie Oliviera Besancenota w sprawie zwycięstwa Sarkozy’ego

Olivier Besancenot 

Nicolas Sarkozy został właśnie wybrany prezydentem republiki z rezultatem około 53% głosów. Razem z nim przychodzi program MEDEF(francuskiej organizacji pracodawców), która jest teraz przy rządzie.  W programie nowego prezydenta Republiki są nowe prezenty podatkowe dla firm i bogaczy, prywatyzacje służb publicznych, polowanie na dzeci “sans papier”(bez papierów), podkopywanie fundamentalnych praw społecznych i demokratycznych jak prawo do strajku lub bezterminowe kontrakty o pracę.