Tylko nie protestuj!

Rodzina z trójką dzieci czeka na wykonanie sądowego wyroku eksmisji. Przez trzy ostatnie lata zalegali z czynszem za mieszkanie komunalne.

Nie płacili, nawet nie dlatego, że zarządcy jest obojętny grzyb, który zżera mury oraz ściekająca po ścianie pokoju woda z rozpadającego się balkonu sąsiadów. Zalegają z płatnościami nie z powodu olewatorskiego stosunku do opłat. Nie chleją jaboli czekając aż manna spadnie z nieba na udeptane, zaplute i obrobione przez psy przydomowe podwórko.
Wbrew medialnym opiniom ładnie uczesanych, uśmiechniętych ludzi sukcesu, nie płacą czynszu bo… są zwyczajnie biedni. Są biedni pomimo, że mają fach w rękach a jedno z nich pracuje, drugie od czterech lat szuka roboty. Wcale nie trwonią pieniędzy lecz z trudem próbują wiązać koniec z końcem. Noga podwinęła się gdy uśmiechnięty, młody sprzedawca wcisnął i im kredyt na komputer. Sprzęt kupili, bo dzieci się uczą i tak bardzo go pragną. Dlaczego miałyby być gorsze od rówieśników? Później przyszła utrata pracy, podwyżka czynszu, podręczniki dla dzieci. Sąd, wyrok, czekanie na eksmisję.

Felieton: Panowanie Amerykanów…

Koszt przystosowania się do światowego imperialistycznego globalnego “ładu” okazuje się być niewyobrażalnie wysoki. Wyznacza go imperialistyczna metropolia, USA.

Polska dawno już rzuciła ręcznik na ring ale i to okazuje się być daleko za mało. Musi rzucić wszystko. Musi wykazywać się niewyobrażalnie dalej idącymi ustępstwami, daniną, której koszt ciągle rośnie i będzie wciąż wzrastał.
I nie pomogą tu rojenia o lepszych czy gorszych przywódcach tego światowego systemu. To sam ten system, żeby trwać – musi wciąż pochłaniać coraz więcej i więcej, bo zatrzymanie się oznacza upadek. Jak w wypadku jazdy na rowerze.

Felieton: Wstydliwe milczenie demokratury

Rosja nie wierzyła w atak na Osetię, bo oczekiwano uderzenia na Abchazję przez wąwóz Kodori. Aż do 10 sierpnia (!) wojska rosyjskie nie wchodziły do Cchinwali, bo… stały w odwodzie, uznając uderzenie na Cchinwali za atak pozorowany. W tym czasie gruzińscy pacyfikatorzy bez większych przeszkód zamienili stolicę Południowej Osetii w jedną wielką kupę gruzu. Pozostawieni w gruncie rzeczy samym sobie Osetyjczycy nie byli w stanie obronić miasta. Ich przywódca, Eduard Kokojty, gdy 9 sierpnia mówił pod ostrzałem na żywo dla rosyjskiej telewizji, nie wytrzymał – twarz mu “puściła”, głos się załamał i nieoczekiwanie stwierdził, że tak naprawdę, to już nie ma o co walczyć, bo Cchinwali – już nie ma, już nie istnieje…