Życie w świecie bez taniej energii

Wojny w Iraku, w Afganistanie, w Libii, rosnące ceny żywności, powstania w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie (Egipt, Tunezja, Libia, Maroko, Syria, Oman, Arabia Saudyjska…), tarcza antyrakietowa, przechodzenie Anglików na katolicyzm, propozycje kluczowych niemieckich teologów katolickich dla zniesienia celibatu w kościele, rosnące ceny paliw, zyskujące na popularności skrajności polityczne, nowe prawo antyterrorystyczne, gorączkowy zwrot ku gazowi z łupków, rosnące ceny energii, szybsze podwyżki w innych dziedzinach, rozważane przez rząd Kaczyńskiego wprowadzenie kartek na paliwa, zamieszki w Londynie, rabunkowe wydobycie nieopłacalnej dotychczas ropy z kanadyjskich piasków, „wojny” o kolejne gazo i ropociągi, padanie sieci przesyłowych w USA w 2003 roku, powtarzające się przepięcia sieci w Dublinie (Irlandia) w okolicach Świąt Bożego Narodzenia, w Polsce podobna, lecz mniejsza awaria w 2006 roku, poważna awaria, racjonowanie energii i wyłączenia prądu dla indywidualnych odbiorców i przemysłu w RPA w 2008 roku, odnowiona penetracja energii jądrowej, cięcia budżetowe i światowy kryzys ekonomiczny, Chiny sukcesywnie wkraczające do Afryki…

Czy te odległe przestrzennie, w czasie, a nieraz z pozornie odległych dziedzin życia wydarzenia mają coś ze sobą wspólnego? Czy są zapowiedzią nowych czasów?

Otóż bez wątpienia tak. Ale o co chodzi? Wchodzimy w epokę kryzysu energetycznego, miejsce w historii, które może uczynić życie obecnych pokoleń najciekawszym okresem w historii ludzkości. Myślicie że przesadzam. W istocie to, że nie skorzystaliśmy z wiedzy którą posiadał wielki przemysł i ludzkość, tylko dlatego że możliwe były w tym samym czasie szybkie zyski z łatwo jeszcze dostępnych, bogatych energetycznie i tanich złóż surowców, umiejscowiło nas w ślepej uliczce. Uliczce braków energii.

Rewolucyjny rok 2011

3 days ago

3 days ago

Rok 2011 przejdzie do historii jako rok rewolucyjny, tak samo jak 1848 czy 1968 rok. Będzie znany, jako rok, w którym zwykli ludzie powstali przeciwko swoim rządom i rządzącym elitom – swoim “1%” – tom.
Politycznie rzecz ujmując, rok zaczął się 17 grudnia 2010 roku gdy młody sprzedawca warzyw w Mohamed Boazzizi podpalił się w jednym z południowo-tunezyjskich miast po tym, jak policja skonfiskowała mu jego stoisko. To co nastąpiło potem, było nie do przewidzenia przez żadnego komentatora, czy to z lewicy, z prawicy czy centrum. Ton pierwszej relacji Reutera wiele mówi:

“Policja w prowincjonalnym mieście w Tunezji użyła w sobotnie popołudnie gazu łzawiącego celem rozgonienia setek młodych ludzi, którzy wybijali szyby w sklepach i niszczyli samochody, relacjonowali świadkowie w rozmowie z Reuterem. Władze nie skomentowały jeszcze zajść. Zamieszki są niezwykle rzadkie w Tunezji, tym północno-afrykańskim kraju zamieszkałym przez około 10 milionów ludzi, jednym z najlepiej prosperujących i stabilnych w regionie”.

Dwadzieścia dwa dni później, 14 stycznia, po tym jak walki, demonstracje, burzliwe starcia z siłami bezpieczeństwa i w końcu masowe strajki rozprzestrzeniły się na cały kraj, dyktator Tunezji Zinedine Ben Ali, który przez 23 lata rządził przy wsparciu Zachodu, uciekł do Arabii Saudyjskiej. Arabska Wiosna się zaczęła.

Oświadczenie egipskich socjalistów w reakcji na drugą falę rewolucji

Pracownicy Egiptu: Powstańcie dla zwycięstwa rewolucji

Kolejna fala rewolucji w Egipcie

Po blisko roku naszej wspaniałej rewolucji, reżim ucisku i korupcji kierowany przez Wysoką Radę Sił Zbrojnych nie zaprzestał narzucania się, próbując wymazać ślady rewolucji i powstrzymać zubożałe masy pracujące od zebrania owoców swojej wielkiej walki. Reżim ucisku, który jest chroniony przez wojskowych, wyobrażał sobie, że rewolucja się wypaliła i zakończyła i że ludzie, którzy powstali w styczniu i zniszczyli potężną machinę ucisku dadzą się dzisiaj pokonać cysternom z gazem łzawiącym, ślepym nabojom czy ostrej amunicji. Tłumy ryzykujące teraz śmiercią w imię ratowania rewolucji, w imię przeciwstawienia się resztkom przestępczego reżimu mogą triumfować tak jak triumfowały wczesniej. A narzędzia ucisku, które zostały pokonane 28 stycznia, będą zniszczone ponownie jeśli tak zechcą rewolucjoniści.

Reżim dowiódł ponad wszelką wątpliwość, że jest niczym innym jak zdeformowaną kontynuacją absolutnej władzy Mubaraka. Dzisiejszy reżim opiera się odzyskiwaniu przez nas tych firm, które zostały rozkradzione przez prywatyzacje w czasach Mubaraka. Te przywileje, którymi obłożył Mubarak elitarną klasę inwestorów, wciąż są chronione przez reżim wojskowy. Minimalna płaca którą postulowali pracownicy w imię godnego życia staje się lekceważona przez lojalistów Mubaraka. Mordowanie z zimną krwią rewolucjonistów rękami rzeźników Mubaraka trwa bezwstydnie z rąk rządzących wojskowych.

Obama próbuje zawłaszczyć rewolucje arabskie

Jonathan Neale

19 maja Barack Obama wygłosił przemówienie na temat Bliskiego Wschodu. Obiecał głębokie zmiany w polityce zagranicznej USA. Obama przedstawił się jako stronnik tych buntów i porównał je do Rewolucji Amerykańskiej i amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich.

By zrozumieć o co chodzi Obamie, należy zrozumieć kim on jest. Wiele osób uważa go za uczciwego liberała, tyle, że zagubionego – jest inteligentny, elokwentny i lepszy niż George W Bush.

Obama jest jednak przywódcą amerykańskiego kapitalizmu, najważniejszą osobą w kapitalizmie na skalę globalną i głównodowodzącym amerykańskiego imperium. Największymi darczyńcami jego kampanii prezydenckiej byli milionerzy z Wall Street. Jego rola w polityce międzynarodowej to militaryzm. On rozszerzył działania wojenne w Afganistanie, bombardował Pakistan, sprzeciwiał się jakiemukolwiek globalnemu porozumieniu dotyczącemu walki z globalnym ociepleniem. Pozostaje on preferowanym kandydatem amerykańskiej klasy rządzącej.

Egipt: Brytyjski poseł George Galloway deportowany

Brytyjski poseł z ramienia partii RESPECT, George Galloway został oficjalnie deportowany z Egiptu. Galloway przewodził międzynarodowemu konwojowi Viva Palestina do Strefy Gazy. Już w drodze powrotnej, zaraz po przekroczeniu granicy w Rafah, gdy znalazł się na terytorium Egiptu, został zatrzymany przez policję. Policjanci wepchnęli go do furgonetki i zawieźli do Kairu na lotnisko. W drodze Galloway dowiedział się, że siedmioro członków konwoju Viva Palestina zostało aresztowanych w Rafah. Galloway chciał tam wrócić by interweniować, jednak nie zezwolono mu na to. Zamiast tego, po przyjeździe do Kairu, posła oficjalnie deportowano z kraju i siłą zaprowadzono do samolotu.

Na lotnisku w Kairze wobec Gallowaya zastosowano specjalne środki bezpieczeństwa. Blisko 25 policjantów w cywilnych ubraniach nie odstępowało go na krok i towarzyszyli mu nawet w drodze do toalety czy kawiarni. George Galloway jest już w Wielkiej Brytanii.

Palestyna: Blokada Strefy Gazy ponownie przełamana

Po kilku dniach napięć spowodowanych postawą rządu w Kairze i atakiem dwóch tysięcy funkcjonariuszy bojowych jednostek egipskiej policji w porcie Al Arisz, trzeci międzynarodowy konwój Viva Palestina dotarł do Strefy Gazy.
Uczestnicy konwoju, witani przez tłumy Palestyńczyków z kwiatami i skandowanym hasłem “Viva Palestina” wjechali do Strefy przez przejście w Rafah. Pierwszą falę samochodów w konwoju witali przedstawiciele władz palestyńskich, liderzy Hamasu i działacze tureckiej humanitarnej organizacji, która zajmie się rozdzielaniem darów na miejscu i która znacząco pomogła konwojowi przedostać się do Strefy. Zgodnie z żądaniem egipskich władz, uczestnicy konwoju mogą pozostać w Gazie tylko 48 godzin, ale już wiadomo, że część wolontariuszy decyduje się na zlekceważenie tego nakazu.

Konwój próbował przekroczyć przejście graniczne w Rafah już 27 grudnia, w pierwszą rocznicę krwawej napasci Izraela na mieszkańców Strefy na przełomie 2008 i 2009 roku, gdy od izraelskich bomb zginęło 1400 osób, w tym wiele kobiet i dzieci a tysiące zostały ranne. Plan przekroczenia granicy w tym czasie nie powiódł się, gdyż uniemożliwiły to egipskie służby graniczne, zakazując konwojowi wjazdu na terytorium Egiptu. Kulminacją trwającego parę tygodni zatargu były starcia między policjantami a wolontariuszami z Viva Palestina w wyniku których rannych zostało blisko 50 osób z konwoju.

Droga do wyzwolenia Palestyny

Palestyna

Anne Alexander

Ostatni atak na Gazę odsłonił przed milionami ludzi na świecie brutalną naturę państwa izraelskiego. Gaza pozostaje silnym symbolem palestyńskiego oporu. Obszar jest gęsto zamieszkany przez uchodźców i ich potomków, którzy uciekli przed czystkami etnicznymi syjonistycznych milicji w 1948 roku. Przez dekady cierpieli oni z powodu bezpośredniej okupacji izraelskiej oraz zaboru ich ziemi i zasobów wody przez izraelskich osadników. Widzieli jak ich słaba i niestabilna gospodarka duszona jest przez izraelską politykę “zamknięcia”, którą później, od 2005 roku, zastąpiła niemal totalna blokada. Jednak zamiast poddać się, rosnąca liczba Palestyńczyków w Gazie zwróciła się ku Hamasowi, odrzucając politykę kolaboracji ze swoimi ciemięrzycielami.

Cierpienie Gazy uwidoczniło także, że “rozwiązanie dwupaństwowe” jest zarówno niesprawiedliwe i niewykonalne. Niesprawiedliwe, ponieważ w pierwszym rzędzie legitymizuje czystki etniczne, które zamieniły Gazę w gigantyczny obóz uchodźców i skazuje przyszłe pokolenia jej mieszkańców na ciągłą nędzę, zależność i izolację. Jest to niewykonalne, ponieważ atak na Hamas sprawił, że jasnym się stało, że ani Izrael ani jego poplecznicy w USA nie pozwolą istnieć państwu palestyńskiemu, o ile jego przywódcy nie zgodzą się wcześniej skapitulować wobec ich żądań.
Udział Hamasu w palestyńskich wyborach w 2006 roku pokazał, że ten islamski ruch poważnie traktował powstanie państwa palestyńskiego obok państwa Izrael, nawet jeśli wciąż argumentował, że był to tylko krok w kierunku przyszłego wyzwolenia całej Palestyny. Zwycięstwo wyborcze Hamasu wykazało, że większość Palestyńczyków zgadza się z tym stanowiskiem. Dodatkowo, Hamas wyraźnie zaoferował długoterminowy rozejm, uzależniony  od izraelskiego wycofania się z terenów okupowanych od 1967 roku. Jednak izraelską odpowiedzią było zablokownie a następnie zaatakowanie Gazy, zagrabienie jeszcze więcej terenów na Zachodnim Brzegu i próba zniszczenia Hamasu. Ponadto Izrael nie działał sam, lecz przy pełnym poparciu USA – i jego państwa klienckiego, Egiptu, który kontroluje południowe granice Strefy Gazy.

Izraelska strategia terroru przeciwko Palestyńczykom

Palestyna

Simon Assaf

Kiedy Izrael wchodzi w stan wojny, ma jedną prostą strategię. Uwięzić miliony ludzi między czołgami a samolotami, odciąć całą żywność, wodę i elektryczność, systematycznie wyburzać budynki. To jest właśnie morderczy cel inwazji lądowej i ataków powietrznych przeciwko Palestyńczykom w Gazie. Izrael nie rozróżnia “bojowników” i “cywilów” wśród Palestyńczyków – jego celem jest cała ludność. Masakry i terror państwowy jako taktyka wojenna były typowe dla izraelskiej doktryny wojennej od początku istnienia państwa w 1948 roku. Izraelscy generałowie sądzą, że jeśli się zagłodzi i zabije wystarczająco dużo ludzi, w pewnym momencie ruch oporu podda się by ocalić życie. Czasami ta strategia działa – jak w przypadku izraelskiej agresji na Liban w 1982 roku – ale czasami nie działa, jak doświadczył tego Izrael w 2006 roku, gdy najechał Liban ponownie.

Intifada robotnicza

Paweł Michał Bartolik

„Zaczęło się od tego, że policja nagle pojawiła się na ulicach i na targu, mierząc w nas z karabinów. Zdenerwowana kobieta zaczęła krzyczeć: Po co tu jesteście? Chcecie wszcząć wojnę? Nie dość jesteśmy biedni i bezbronni? Chcecie nas jeszcze zabić?”

„To, co wydarzyło się 6 kwietnia, powinno się wydarzyć już dawno temu. Ludzie nie są już w stanie znieść tej biedy. Mamy dzieci; muszą jeść i muszą się uczyć. Nie mogłem zapewnić synowi ukończenia szkoły, musiałem go z niej zabrać. I niedługo będę też musiał z niej zabrać córkę.”

Egipska policja krwawo tłumi pracownicze protesty

W odpowiedzi na wezwanie do strajku wystosowane przez robotników fabryki tekstyliów Mahallah, największej fabryki w Egipcie, służby specjalne reżimu Hosniego Mubaraka zdecydowały zająć zakłady, obsadzić je siłami bezpieczeństwa, zatrzymać przywódców komitetu strajkowego oraz aresztować wszystkich działaczy politycznych wszystkich politycznych nurtów w Kairze i innych miastach. Wśród aresztowanych aktywistów politycznych są socjaliści, liberałowie i działacze muzułmańscy.

W reakcji na działania władz, tysiące pracowników w Egipcie i ich rodziny spontanicznie przystąpiły do akcji solidarnościowych i oporu wobec władzy. Służby bezpieczeństwa Mubaraka, nie mogąc opanować sytuacji, użyły przeciwko ludności Mahallah, która wyszła na ulice, pałek, gazu łzawiącego i ostrej amunicji . Setki osób raniono i co najmniej kilka zabito. Według dziennikarzy tureckiego pisma związkowego Sendika, zabitych zostało 7 osób, w tym 9 – letni chłopiec. Co najmniej 800 osób aresztowano.

Robotnicy zakładów Mahallah uchodzą za najbardziej bojowych przeciwników reżimu Mubaraka i są pionierami fali walk strajkowych w ostatnich dwóch latach. 25 tysięcy robotników fabryki Mahallah zapowiedziało strajk na 6 kwietnia, domagając się podniesienia płac do poziomu inflacji i poprawienia warunków w zakładowej przychodni zdrowia, co ważne ich żądania płacowe miały dotyczyć wszystkich pracowników w Egipcie.