Droga do wyzwolenia Palestyny

Anne Alexander

Ostatni atak na Gazę odsłonił przed milionami ludzi na świecie brutalną naturę państwa izraelskiego. Gaza pozostaje silnym symbolem palestyńskiego oporu. Obszar jest gęsto zamieszkany przez uchodźców i ich potomków, którzy uciekli przed czystkami etnicznymi syjonistycznych milicji w 1948 roku. Przez dekady cierpieli oni z powodu bezpośredniej okupacji izraelskiej oraz zaboru ich ziemi i zasobów wody przez izraelskich osadników. Widzieli jak ich słaba i niestabilna gospodarka duszona jest przez izraelską politykę “zamknięcia”, którą później, od 2005 roku, zastąpiła niemal totalna blokada. Jednak zamiast poddać się, rosnąca liczba Palestyńczyków w Gazie zwróciła się ku Hamasowi, odrzucając politykę kolaboracji ze swoimi ciemięrzycielami.

Cierpienie Gazy uwidoczniło także, że “rozwiązanie dwupaństwowe” jest zarówno niesprawiedliwe i niewykonalne. Niesprawiedliwe, ponieważ w pierwszym rzędzie legitymizuje czystki etniczne, które zamieniły Gazę w gigantyczny obóz uchodźców i skazuje przyszłe pokolenia jej mieszkańców na ciągłą nędzę, zależność i izolację. Jest to niewykonalne, ponieważ atak na Hamas sprawił, że jasnym się stało, że ani Izrael ani jego poplecznicy w USA nie pozwolą istnieć państwu palestyńskiemu, o ile jego przywódcy nie zgodzą się wcześniej skapitulować wobec ich żądań.
Udział Hamasu w palestyńskich wyborach w 2006 roku pokazał, że ten islamski ruch poważnie traktował powstanie państwa palestyńskiego obok państwa Izrael, nawet jeśli wciąż argumentował, że był to tylko krok w kierunku przyszłego wyzwolenia całej Palestyny. Zwycięstwo wyborcze Hamasu wykazało, że większość Palestyńczyków zgadza się z tym stanowiskiem. Dodatkowo, Hamas wyraźnie zaoferował długoterminowy rozejm, uzależniony  od izraelskiego wycofania się z terenów okupowanych od 1967 roku. Jednak izraelską odpowiedzią było zablokownie a następnie zaatakowanie Gazy, zagrabienie jeszcze więcej terenów na Zachodnim Brzegu i próba zniszczenia Hamasu. Ponadto Izrael nie działał sam, lecz przy pełnym poparciu USA – i jego państwa klienckiego, Egiptu, który kontroluje południowe granice Strefy Gazy.

Izraelska strategia terroru przeciwko Palestyńczykom

Simon Assaf

Kiedy Izrael wchodzi w stan wojny, ma jedną prostą strategię. Uwięzić miliony ludzi między czołgami a samolotami, odciąć całą żywność, wodę i elektryczność, systematycznie wyburzać budynki. To jest właśnie morderczy cel inwazji lądowej i ataków powietrznych przeciwko Palestyńczykom w Gazie. Izrael nie rozróżnia “bojowników” i “cywilów” wśród Palestyńczyków – jego celem jest cała ludność. Masakry i terror państwowy jako taktyka wojenna były typowe dla izraelskiej doktryny wojennej od początku istnienia państwa w 1948 roku. Izraelscy generałowie sądzą, że jeśli się zagłodzi i zabije wystarczająco dużo ludzi, w pewnym momencie ruch oporu podda się by ocalić życie. Czasami ta strategia działa – jak w przypadku izraelskiej agresji na Liban w 1982 roku – ale czasami nie działa, jak doświadczył tego Izrael w 2006 roku, gdy najechał Liban ponownie.

Intifada robotnicza

Paweł Michał Bartolik

„Zaczęło się od tego, że policja nagle pojawiła się na ulicach i na targu, mierząc w nas z karabinów. Zdenerwowana kobieta zaczęła krzyczeć: Po co tu jesteście? Chcecie wszcząć wojnę? Nie dość jesteśmy biedni i bezbronni? Chcecie nas jeszcze zabić?”

„To, co wydarzyło się 6 kwietnia, powinno się wydarzyć już dawno temu. Ludzie nie są już w stanie znieść tej biedy. Mamy dzieci; muszą jeść i muszą się uczyć. Nie mogłem zapewnić synowi ukończenia szkoły, musiałem go z niej zabrać. I niedługo będę też musiał z niej zabrać córkę.”

Egipska policja krwawo tłumi pracownicze protesty

W odpowiedzi na wezwanie do strajku wystosowane przez robotników fabryki tekstyliów Mahallah, największej fabryki w Egipcie, służby specjalne reżimu Hosniego Mubaraka zdecydowały zająć zakłady, obsadzić je siłami bezpieczeństwa, zatrzymać przywódców komitetu strajkowego oraz aresztować wszystkich działaczy politycznych wszystkich politycznych nurtów w Kairze i innych miastach. Wśród aresztowanych aktywistów politycznych są socjaliści, liberałowie i działacze muzułmańscy.

W reakcji na działania władz, tysiące pracowników w Egipcie i ich rodziny spontanicznie przystąpiły do akcji solidarnościowych i oporu wobec władzy. Służby bezpieczeństwa Mubaraka, nie mogąc opanować sytuacji, użyły przeciwko ludności Mahallah, która wyszła na ulice, pałek, gazu łzawiącego i ostrej amunicji . Setki osób raniono i co najmniej kilka zabito. Według dziennikarzy tureckiego pisma związkowego Sendika, zabitych zostało 7 osób, w tym 9 – letni chłopiec. Co najmniej 800 osób aresztowano.

Robotnicy zakładów Mahallah uchodzą za najbardziej bojowych przeciwników reżimu Mubaraka i są pionierami fali walk strajkowych w ostatnich dwóch latach. 25 tysięcy robotników fabryki Mahallah zapowiedziało strajk na 6 kwietnia, domagając się podniesienia płac do poziomu inflacji i poprawienia warunków w zakładowej przychodni zdrowia, co ważne ich żądania płacowe miały dotyczyć wszystkich pracowników w Egipcie.