Rewolucyjny rok 2011

3 days ago

3 days ago

Rok 2011 przejdzie do historii jako rok rewolucyjny, tak samo jak 1848 czy 1968 rok. Będzie znany, jako rok, w którym zwykli ludzie powstali przeciwko swoim rządom i rządzącym elitom – swoim “1%” – tom.
Politycznie rzecz ujmując, rok zaczął się 17 grudnia 2010 roku gdy młody sprzedawca warzyw w Mohamed Boazzizi podpalił się w jednym z południowo-tunezyjskich miast po tym, jak policja skonfiskowała mu jego stoisko. To co nastąpiło potem, było nie do przewidzenia przez żadnego komentatora, czy to z lewicy, z prawicy czy centrum. Ton pierwszej relacji Reutera wiele mówi:

“Policja w prowincjonalnym mieście w Tunezji użyła w sobotnie popołudnie gazu łzawiącego celem rozgonienia setek młodych ludzi, którzy wybijali szyby w sklepach i niszczyli samochody, relacjonowali świadkowie w rozmowie z Reuterem. Władze nie skomentowały jeszcze zajść. Zamieszki są niezwykle rzadkie w Tunezji, tym północno-afrykańskim kraju zamieszkałym przez około 10 milionów ludzi, jednym z najlepiej prosperujących i stabilnych w regionie”.

Dwadzieścia dwa dni później, 14 stycznia, po tym jak walki, demonstracje, burzliwe starcia z siłami bezpieczeństwa i w końcu masowe strajki rozprzestrzeniły się na cały kraj, dyktator Tunezji Zinedine Ben Ali, który przez 23 lata rządził przy wsparciu Zachodu, uciekł do Arabii Saudyjskiej. Arabska Wiosna się zaczęła.

Oświadczenie egipskich socjalistów w reakcji na drugą falę rewolucji

Pracownicy Egiptu: Powstańcie dla zwycięstwa rewolucji

Kolejna fala rewolucji w Egipcie

Po blisko roku naszej wspaniałej rewolucji, reżim ucisku i korupcji kierowany przez Wysoką Radę Sił Zbrojnych nie zaprzestał narzucania się, próbując wymazać ślady rewolucji i powstrzymać zubożałe masy pracujące od zebrania owoców swojej wielkiej walki. Reżim ucisku, który jest chroniony przez wojskowych, wyobrażał sobie, że rewolucja się wypaliła i zakończyła i że ludzie, którzy powstali w styczniu i zniszczyli potężną machinę ucisku dadzą się dzisiaj pokonać cysternom z gazem łzawiącym, ślepym nabojom czy ostrej amunicji. Tłumy ryzykujące teraz śmiercią w imię ratowania rewolucji, w imię przeciwstawienia się resztkom przestępczego reżimu mogą triumfować tak jak triumfowały wczesniej. A narzędzia ucisku, które zostały pokonane 28 stycznia, będą zniszczone ponownie jeśli tak zechcą rewolucjoniści.

Reżim dowiódł ponad wszelką wątpliwość, że jest niczym innym jak zdeformowaną kontynuacją absolutnej władzy Mubaraka. Dzisiejszy reżim opiera się odzyskiwaniu przez nas tych firm, które zostały rozkradzione przez prywatyzacje w czasach Mubaraka. Te przywileje, którymi obłożył Mubarak elitarną klasę inwestorów, wciąż są chronione przez reżim wojskowy. Minimalna płaca którą postulowali pracownicy w imię godnego życia staje się lekceważona przez lojalistów Mubaraka. Mordowanie z zimną krwią rewolucjonistów rękami rzeźników Mubaraka trwa bezwstydnie z rąk rządzących wojskowych.

Po śmierci Kadafiego. Którędy pójdzie Libia?

Simon Assaf

Libijski dyktator utrzymywał zażyłe stosunki z przywódcami Zachodu

Libijczycy prowadzili długą walkę o wyzwolenie, ale ich przyszłość jest wciąż niepewna. Gdy stacje telewizyjne prezentowały chaotyczne nagrania wideo i zdjęcia ostatnich chwil Muammara Kadafiego, masowo świętowano – ale też wyrażano głebokie obawy. Oto bowiem miliśmy rewolucję, która zawdzięczała swoje zwycięstwo zachodnim oddziałom, ale tej rewolucji nie rozpoczęto z zamiarem przekazania kraju Zachodowi. Nie uroniliśmy po Kadafim ani jednej łzy. Jednak woleli byśmy, by stanął przed sądem. Tymczasem zabrał on ze sobą do grobu wiele tajemnic – wśród nich szczegóły swoich wielu brudnych układów z Zachodem. Ale dla wielu, jego śmierć oznaczała koniec wojny która pochłonęła dziesiątki tysięcy ofiar. On sam zginął z rąk ludzi, których prześladował. Taki powinien być koniec wszystkich dyktatorów.

Kadafi przypieczętował swój los w chwili, gdy jego oddziały otworzyły ogień do uczestników pokojowego protestu w Libii 15 lutego 2011 roku. Protest ten zorganizowany był przez młodych ludzi zainspirowanych rewolucjami w Egipcie i Tunezji. Zorganizowali swoją wersję Placu Tahrir na zewnątrz budynku sądu w drugim największym mieście, Bengazi. Protestowali przeciwko aresztowaniu prawnika, który prowadził kampanię na rzecz praw rodzin więźniów zabitych w czasie więziennych zamieszek w 1996 roku.

Obama próbuje zawłaszczyć rewolucje arabskie

Jonathan Neale

19 maja Barack Obama wygłosił przemówienie na temat Bliskiego Wschodu. Obiecał głębokie zmiany w polityce zagranicznej USA. Obama przedstawił się jako stronnik tych buntów i porównał je do Rewolucji Amerykańskiej i amerykańskiego Ruchu Praw Obywatelskich.

By zrozumieć o co chodzi Obamie, należy zrozumieć kim on jest. Wiele osób uważa go za uczciwego liberała, tyle, że zagubionego – jest inteligentny, elokwentny i lepszy niż George W Bush.

Obama jest jednak przywódcą amerykańskiego kapitalizmu, najważniejszą osobą w kapitalizmie na skalę globalną i głównodowodzącym amerykańskiego imperium. Największymi darczyńcami jego kampanii prezydenckiej byli milionerzy z Wall Street. Jego rola w polityce międzynarodowej to militaryzm. On rozszerzył działania wojenne w Afganistanie, bombardował Pakistan, sprzeciwiał się jakiemukolwiek globalnemu porozumieniu dotyczącemu walki z globalnym ociepleniem. Pozostaje on preferowanym kandydatem amerykańskiej klasy rządzącej.

Zjednoczone Emiraty Arabskie: Grupa obywateli żąda praw demokratycznych

Do milionów ludzi na Bliskim Wschodzie domagających się swobód demokratycznych i wolności, dołączyła grupa demokratów ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Sytuacja jest tam zupełnie różna od tej, którą widzimy od kilku tygodni w Afryce Północnej. Wolności i demokracji nie domagają się tam masy. Jest to na razie grupa 130 osób, która złożyła na ręce szejka Chalifa bin Zayeda Al Nahajana, przywódcy Abu Zabi i prezydenta kraju, petycję, w której proszą, by umożliwić mieszkańcom kraju wybór parlamentu. Obecnie istniejący “parlament” z siedzibą w Abu Zabi, ma jedynie funkcje doradcze a jego 40 członków jest mianowanych bezpośrednio przez rządzących szejków lub w drodze innych nominacji.

Moazzam Begg: Dlaczego zdecydowaliśmy się na ugodę pozasądową

Moazzam Begg, były więzień Guantanamo, o odszkodowaniach dla ofiar tortur i o tym, co jeszcze musi się wydarzyć
Id al–Adha to najważniejsze święto muzułmańskie w roku, które upamiętnia wielką próbę posłuszeństwa, jakiej Bóg poddał proroka Abrahama, żądając od niego złożenia w ofierze jego jedynego syna Izaaka. To czas radości spędzany przez muzułmanów w gronie rodzinnym. Święto to wypada bezpośrednio po hadżdżu, pielgrzymce do Mekki, która staje się co roku miejscem największego na świecie zgromadzenia ludzi w jednym czasie.

To, że politycy i dziennikarze byliby nieświadomi znaczenia takiego dnia – dnia, w którym w Wielkiej Brytanii ogłoszono decyzję o polubownym rozstrzygnięciu sprawy Guantanamo, jest nie do pomyślenia.

Jeszcze się ten dzień nie zaczął, a moja córka już cała we łzach przed uzbrojonym w kamerę reporterem pytała, czy przyszli mnie znowu zabrać. Ten dzień się jeszcze nie skończył, a już na islamofobicznych blogach można było przeczytać wpisy takie jak ten: „Niech ktoś poda adresy tych niewinnych ofiar, a ocalę pieniądze brytyjskich podatników.”

Izrael szykuje kolejną agresję na Liban?

Libański premier Saad Hariri bije na alarm i wzywa społeczność międzynarodową do reakcji ostrzegając, że Izrael szykuje kolejną agresję na jego kraj. Saad Hariri, ujawnił, że Izrael nasilił w ostatnim czasie groźby pod adresem Libanu jak również pod adresem Syrii. Premier tłumaczył: “każdego dnia mamy izraelskie samoloty naruszające libańską przestrzeń powietrzną. To się nasiliło w ciągu ostatnich dwóch miesięcy(…) To jest coś co się nasila i jest bardzo niebezpieczne”. Hariri zadeklarował, że jeśli rząd Izraela liczy na to, że w Libanie wystąpią podziały w czasie ewentualnej napaści izraelskiej, to jest w błędzie. “(…) nie będzie podziałów w Libanie. Staniemy przeciwko Izraelowi i staniemy razem z naszym ludem”.

Egipt: Brytyjski poseł George Galloway deportowany

Brytyjski poseł z ramienia partii RESPECT, George Galloway został oficjalnie deportowany z Egiptu. Galloway przewodził międzynarodowemu konwojowi Viva Palestina do Strefy Gazy. Już w drodze powrotnej, zaraz po przekroczeniu granicy w Rafah, gdy znalazł się na terytorium Egiptu, został zatrzymany przez policję. Policjanci wepchnęli go do furgonetki i zawieźli do Kairu na lotnisko. W drodze Galloway dowiedział się, że siedmioro członków konwoju Viva Palestina zostało aresztowanych w Rafah. Galloway chciał tam wrócić by interweniować, jednak nie zezwolono mu na to. Zamiast tego, po przyjeździe do Kairu, posła oficjalnie deportowano z kraju i siłą zaprowadzono do samolotu.

Na lotnisku w Kairze wobec Gallowaya zastosowano specjalne środki bezpieczeństwa. Blisko 25 policjantów w cywilnych ubraniach nie odstępowało go na krok i towarzyszyli mu nawet w drodze do toalety czy kawiarni. George Galloway jest już w Wielkiej Brytanii.

Palestyna: Blokada Strefy Gazy ponownie przełamana

Po kilku dniach napięć spowodowanych postawą rządu w Kairze i atakiem dwóch tysięcy funkcjonariuszy bojowych jednostek egipskiej policji w porcie Al Arisz, trzeci międzynarodowy konwój Viva Palestina dotarł do Strefy Gazy.
Uczestnicy konwoju, witani przez tłumy Palestyńczyków z kwiatami i skandowanym hasłem “Viva Palestina” wjechali do Strefy przez przejście w Rafah. Pierwszą falę samochodów w konwoju witali przedstawiciele władz palestyńskich, liderzy Hamasu i działacze tureckiej humanitarnej organizacji, która zajmie się rozdzielaniem darów na miejscu i która znacząco pomogła konwojowi przedostać się do Strefy. Zgodnie z żądaniem egipskich władz, uczestnicy konwoju mogą pozostać w Gazie tylko 48 godzin, ale już wiadomo, że część wolontariuszy decyduje się na zlekceważenie tego nakazu.

Konwój próbował przekroczyć przejście graniczne w Rafah już 27 grudnia, w pierwszą rocznicę krwawej napasci Izraela na mieszkańców Strefy na przełomie 2008 i 2009 roku, gdy od izraelskich bomb zginęło 1400 osób, w tym wiele kobiet i dzieci a tysiące zostały ranne. Plan przekroczenia granicy w tym czasie nie powiódł się, gdyż uniemożliwiły to egipskie służby graniczne, zakazując konwojowi wjazdu na terytorium Egiptu. Kulminacją trwającego parę tygodni zatargu były starcia między policjantami a wolontariuszami z Viva Palestina w wyniku których rannych zostało blisko 50 osób z konwoju.

Polscy związkowcy przeciwko polityce Izraela

Do międzynarodowego grona ruchów i organizacji sprzeciwiających się izraelskim przestępstwom na okupowanych ziemiach Palestyńczyków przyłączyli się polscy ratownicy medyczni zrzeszeni w Krajowym Związku Zawodowym Pracowników Ratownictwa Medycznego – KZZ PRM. Wydali oni oświadczenie, w którym solidaryzują się ze swoimi palestyński kolegami z tamtejszej służby zdrowia ale także deklarują sprzeciw wobec polityki Izraela wobec Palestyńczyków. Opublikowana przez związek “Deklaracja solidarności polskich i palestyńskich ratowników w obronie  prawa międzynarodowego i bezpieczeństwa ratowników palestyńskich, przeciwko izraelskiej okupacji i oblężeniu terytoriów palestyńskich” głosi między innymi: “Okupowana Palestyna jest dziś najniebezpieczniejszym na świecie miejscem dla ratowników medycznych. Palestyńscy ratownicy pracują w skrajnie trudnych warunkach, stawiają czoła skutkom wieloletniej przemocy i okupacji, codziennie narażając swe zdrowie i życie”.

Związkowcy opisują w swoim oświadczeniu realia panujące w Palestynie. “W Palestynie ratujący życie często padają ofiarą okupacji. Są ranieni, zabijani, więzieni i torturowani. Istnieją dowody na to, że izraelskie siły okupacyjne z premedytacją strzelają do ratowników, karetek pogotowia i atakują obiekty służby zdrowia. Pracownicy i wolontariusze Stowarzyszenia Palestyńskiego Czerwonego Półksiężyca, służb ratowniczych Obrony Cywilnej i niezależnych służb ratowniczych potrzebują wsparcia i czynnej solidarności ratowników całego świata. Przede wszystkim potrzebują bezpieczeństwa oraz poszanowania ich własnej pracy i życia, co gwarantuje im prawo międzynarodowe. Naszym obowiązkiem jest wspierać ratujących życie. Naszym obowiązkiem jest przerwać milczenie w obliczu przemocy i masakry. Naszym obowiązkiem jest solidarność ponad granicami.”