Rok 2011 przejdzie do historii jako rok rewolucyjny, tak samo jak 1848 czy 1968 rok. Będzie znany, jako rok, w którym zwykli ludzie powstali przeciwko swoim rządom i rządzącym elitom – swoim „1%” – tom.
Politycznie rzecz ujmując, rok zaczął się 17 grudnia 2010 roku gdy młody sprzedawca warzyw w Mohamed Boazzizi podpalił się w jednym z południowo-tunezyjskich miast po tym, jak policja skonfiskowała mu jego stoisko. To co nastąpiło potem, było nie do przewidzenia przez żadnego komentatora, czy to z lewicy, z prawicy czy centrum. Ton pierwszej relacji Reutera wiele mówi:

„Policja w prowincjonalnym mieście w Tunezji użyła w sobotnie popołudnie gazu łzawiącego celem rozgonienia setek młodych ludzi, którzy wybijali szyby w sklepach i niszczyli samochody, relacjonowali świadkowie w rozmowie z Reuterem. Władze nie skomentowały jeszcze zajść. Zamieszki są niezwykle rzadkie w Tunezji, tym północno-afrykańskim kraju zamieszkałym przez około 10 milionów ludzi, jednym z najlepiej prosperujących i stabilnych w regionie”.

Dwadzieścia dwa dni później, 14 stycznia, po tym jak walki, demonstracje, burzliwe starcia z siłami bezpieczeństwa i w końcu masowe strajki rozprzestrzeniły się na cały kraj, dyktator Tunezji Zinedine Ben Ali, który przez 23 lata rządził przy wsparciu Zachodu, uciekł do Arabii Saudyjskiej. Arabska Wiosna się zaczęła.

Jedenaście dni później, we wtorek 25 stycznia szerokie rzesze Egipcjan wyszły na ulice Kairu, Aleksandrii i Suezu. Demonstranci spotkali się oczywiście z brutalnymi represjami, ale odparli ataki. To był początek Egipskiej Rewolucji. Wszyscy komentatorzy zgodni byli, że egipski dyktator Hosni Mubarak nie upadnie tak łatwo jak Ben Ali.

Jednakże, w piątek 28 stycznia, po trzech czy czterech dniach i nocach intensywnych walk ulicznych i licznych ofiarach śmiertelnych, znienawidzona policja została pokonana: w Kairze gdzie lud zdobył i okupował Plac Tahrir; w Suezie, gdzie główny posterunek policji został spalony i w całym Egipcie. Policja zniknęła z ulic. Mubarak był w rozsypce.

Potem, we środę 2 lutego Mubarak i jego reżim przystąpili do kontrataku. Zmobilizowali tysiące „zwolenników” – w rzeczywistości płatnych zbirów i policjantów po cywilnemu – by przeprowadzić gwałtowny atak, na koniach, wielbłądach, z maczetami, żelaznymi rurami, biczami i kamieniami. Zaatakowali ludzi z Tahrir. Wydarzenie to przeszło do historii jako „Bitwa Wielbłądów”, ale jeszcze raz, dzięki wielkiej odwadze i licznemu udziałowi, lud zwyciężył.

Mubarak wciąż uporczywie trwał na stanowisku, denerwując ludzi przemówieniami w których, pomimo pogłosek, że odejdzie, utrzymywał, że zostanie. Uliczne demonstracje stały się jeszcze większe – szacowano, że udział w nich brało łącznie 15 milionów ludzi. Następnie, 9-10 lutego egipscy pracownicy zaczęli przystępować do masowego strajku. Był to coup de grace. 11 lutego wojskowi porzucili swego przywódcę. Było zaledwie 18 dni od rozpoczęcia rewolucji, cztery dni mniej niż Tunezyjczykom zajęło usunięcie Ben Alego.

16 lutego protesty przeciwko Kaddafiemu zaczęły się w Bengazi i szybko zamieniły się w powstanie. 25 lutego były masowe protesty – „Dni Gniewu” – w miastach na Bliskim Wschodzie, w tym w Sanie w Jemenie, w Bahrajnie, w Iraku (gdzie zabito sześć osób), w Jordanii i ponownie w Tunezji i Egipcie. W tym momencie pochód Arabskiej Wiosny wydawał się nie do powstrzymania i trzeba powiedzieć, że gdyby reszta 2011 roku była jak jego początek, wszyscy byśmy żyli w zupełnie innym świecie.

Niestety, oprócz zwykłych ludzi są też rządzący i klasy rządzące a oni kontratakują. Ze szczególną wściekłością do swego kontrataku przystąpił reżim Kaddafiego. W Trypolisie jego uzbrojone oddziały pozostawały lojalne i po prostu zepchnęły libijskich rewolucjonistów z pozycji. 20 lutego ponad 230 rewolucjonistów zabito. Buntownicy przejęli kontrolę nad Bengazi i innymi miastami ale Libia była podzielona i w stanie wojny domowej. W rezultacie liczniejsze siły konwencjonalne Kaddafiego zaczęły zagrażać Bengazi. W międzyczasie Bahrajńczycy z Placu Perłowego, tak jak przed nimi Egipcjanie z Tahrir, byli w trakcie pokonywania swoich miejscowych sił policyjnych.

W tym momencie z inicjatywą wyszły siły zachodniego imperializmu przewodzone przez Sarkozy’ego. W środku marca, pod przykrywką „interwencji humanitarnej” zorganizowały i przeprowadziły atak powietrzny na Libię, którego efektem ostatecznie było pokonanie reżimu Kaddafiego i przekazanie władzy Tymczasowej Radzie Narodowej, przy jednoczesnym powstrzymywaniu Libijskiej Rewolucji i przyczepianiu jej pro-zachodniej łatki. W tym samym czasie reżim saudyjski maszerował już na sąsiedni Bahrajn, by zmiażdżyć tamtejszą rewolucję. Był to prawdopodobnie ruch skoordynowany.

Mimo tego, Arabska Wiosna w żadnym razie nie była wyczerpana. Masowe walki nasilały się w Jemenie i w Syrii, walki, które trwają kosztem tysięcy męczenników do dnia dzisiejszego. W obu przypadkach dyktatorzy, Saleh w Jemenie i Assad w Syrii, utrzymywali się przy władzy z wielką brutalnością i determinacją, i w obu przypadkach ruch ludowy wykazał się wspaniałą odwagą i wytrzymałością skutkującymi w obu przypadkach śmiertelnym patem. W czasie pisania tego artykułu, oba reżimy wydają się powoli dezintegrować, ale na razie rewolucjom zabrakło póki co masowych strajków, które były decydujące w Egipcie. W tym samym czasie są odgłosy buntu w samej Arabii Saudyjskiej.

15 maja sprawy przybrały inny obrót. Duch Placu Tahrir przeskoczył przez Morze Śródziemne do Hiszpanii gdy tysiące protestujących założyły obóz Puerta del Sol w Madrycie, ogłaszając, że „Oni (politycy) nie reprezentują nas!” i domagając się „Prawdziwej demokracji teraz”. Gdy policja pobiła protestujących, ruch wystrzelił jak błyskawica i ludzie przystąpili do okupacji placów w miastach w całym państwie hiszpańskim, z setkami, tysiącami a może milionami osób zmobilizowanych do wsparcia. Jak się mówiło, „Nikt się nie spodziewał Rewolucji Hiszpańskiej”.

Następnie, co mniej zaskakujące, bunt zaczął współoddziaływać z już dużym poziomem pracowniczego oporu w Grecji. Więcej masowych demonstracji, walk, i strajków generalnych nastąpiło gdy kryzys greckiego kapitalizmu szybko się zintensyfikował.

Kolejnym niespodziewanym wydarzeniem był w lecie wybuch masowych protestów dotyczących polityki mieszkaniowej i innych spraw w Izraelu. Potem, we wrześniu, walka przeskoczyła przez Atlantyk pod postacią ruchu Occupy Wall Street. I jeszcze raz, to policyjne represje, szczególnie aresztowanie 700 demonstrantów na Moście Brooklińskim 1 października, dolały oliwy do ognia i doprowadziły do rozwoju ruchu „Occupy” w całej Ameryce. Co najważniejsze, zorganizowana klasa pracownicza zidentyfikowała się z tą walką i aktywnie ją wsparła, czego kulminacją był Strajk Generalny w Oakland 2 listopada.

W Wielkiej Brytanii, walka również narastała. Mijający rok był świadkiem studenckich protestów, demonstracji związkowej przeciwko cięciom w Londynie, w której w marcu udział wzięło 750 tysięcy uczestników, duży strajk sektora publicznego 30 czerwca, walki uliczne w sierpniu i teraz jeszcze większy strajk 30 listopada. Strajk 30 listopada z udziałem 2 milionów uczestniczących pracowników, był największym strajkiem od 1926 roku, zyskał ogromne społeczne poparcie [61% według sondażu BBC] a towarzyszyły mu niespotykane demonstracje w całym kraju, np 20 tysięcy w Bristolu, 10 tysięcy w Brighton, 10 tysięcy w Dundee. W Irlandii Północnej miał miejsce ważny pochód blisko 10 tysięcy katolików i protestantów jednoczących się w jednym marszu w Belfaście. Tydzień wcześniej była mała sprawa strajku generalnego w Portugalii. Gdy to wszystko się działo, egipska rewolucja pogłębiała się i rozwijała. Od walki przeciwko Mubarakowi stała się walką przeciwko wojskowym, niezależne związki zawodowe wzrosły w siłę i – jak do tej pory – wszelkie próby rozbicia ruchu były heroicznie odpędzone.

Wytłumaczenie tej globalnej fali sejsmicznej buntu jest w gruncie rzeczy bardzo proste. Międzynarodowy system kapitalistyczny jest w przepastnym kryzysie a „1%”, klasa rządząca, wszędzie próbuje sprawić, żeby reszta społeczeństwa zapłaciła za ten kryzys i miejsce za miejscem ludzie stawiają opór. Od Placu Tahrir do Oakland, karmimy się z innymi na wzajem inspiracją i oporem. Pewność siebie rośnie i po raz pierwszy w tym pokoleniu rewolucja jest znowu na porządku dziennym.

Dla nas w Irlandii, rodzi to pytanie. Byliśmy uderzeni bardziej od innych przez kryzys i ataki 1% – tak więc dlaczego nie było do tej pory masowego buntu? W lutym widzieliśmy wyraz masowego niezadowolenia przy urnach wyborczych, gdy 5 miejsc w parlamencie zdobył Sojusz Zjednoczonej Lewicy (United Left Alliance), ale nie było mas na ulicach. Odpowiedź wydaje się leżeć w interakcji trzech czynników: dziedzictwa celtyckiego tygrysa, lat związkowo-rządowego partnerstwa społecznego i haniebnej odmowy zainicjowania oporu ze strony liderów związkowych – które to czynniki razem wzięte doprowadziły do obecnego nastroju gorzkiej rezygnacji. Ale tu musimy pamiętać, że w każdej fali walk, w 1848, 1968 czy 2011, zawsze są miejsca czy czasy, gdy wydaje się, że mało się dzieje – nie tylko Irlandia, ale też Szwecja i Rosja na przykład (choć narastają niepokoje społeczne w Chinach) – ale to się moze łatwo zmienić. [Po napisaniu tego artykułu, jak by na potwierdzenie tych słów, w Rosji wybuchły masowe protesty przeciwko Putinowi, od Moskwy po Władywostok].

„Nikt się nie spodziewał”: Tunezji czy Egiptu czy Hiszpanii czy Occupy Wall Street. Ale rezygnacja nie jest zgodą i nagle obraca się w swoje przeciwieństwo gdy nieprzewidziana iskra daje ludziom pewność siebie, że to co zrobią, coś zmieni. Jedna rzecz jest pewna. W nadchodzącym roku i w latach następnych zobaczymy wiele takich iskier. Ekonomiczny kryzys kapitalizmu połączony z kryzysem zmian klimatycznych błyskawicznie staje się kryzysem całej ludzkości. Więc wspaniałe hasło z Placu Tahrir „Rewolucja aż do zwycięstwa!” ma potencjał i powinno stać się hasłem dla nas wszystkich.

John Molyneux

Artykuł został opublikowany w irlandzkim piśmie Socialist Worker
tłumaczenie: Bartłomiej Zindulski, Lewica.pl

Dziennikarze dotarli do byłego agenta CIA, który potwierdził istnienie placówki, wskazał miejsce, gdzie się znajdowała i potwierdził, że dochodziło tam do torturowania ludzi. Rzecznik prasowy Narodowego Biura Rejestracyjnego, w budynku którego agenci CIA prowadzili swą katownię, zaprzeczył całej sprawie, a CIA odmówiła komentarza. Placówka CIA w Bukareszcie miała operacyjną nazwę „Bright Light”.

Obiekt nadawał się na więzienie, gdyż jako budynek rządowy zawsze był dobrze strzeżony i dysponował tajną piwnicą, do której był dobry dostęp z bocznej drogi. Zapewniał też pewną dyskrecję, gdyż na tle stałego ruchu i stałej obecności ochrony, obecność dodatkowej placówki CIA nie budziła zainteresowania ludzi z zewnątrz. Pracownikom więzienia w celach konspiracyjnych zakazano opuszczania jego terenu. Cele znajdowały się w piwnicach i wszyscy więźniowie pozbawieni byli dostępu do światła dziennego. Według zastrzegających sobie anonimowość byłych pracowników tego więzienia, piwniczne więzienie składało się z sześciu komórek ustawionych na sprężynach, które kołysząc się powodowały dezorientację u więźniów.

W czasie gdy na jaw wyszło istnienie więzienia CIA w Rumunii, minister spraw zagranicznych tego kraju w odpowiedzi na pytanie Rady Europy o istnienie tajnego ośrodka CIA, odpowiedział, że żadne takie miejsce na terenie kraju nie istnieje i że żadne takie praktyki nie miały miejsca.

W placówce przetrzymywano między innymi Chalida Szejka Mohameda, którego CIA oskarżając o rzekomy udział w zamachach 11 września porwała w Pakistanie w marcu 2003 roku i przez kilka lat torturowała w swoich więzieniach i obozach, między innymi w amerykańskiej bazie wojskowej w Guantánamo, gdzie do teraz, podobnie jak setki innych, bez prawa do adwokata i bez sprawiedliwego traktowania oczekuje na proces. Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama w swym przemówieniu przedwyborczym zapowiedział zamknięcie więzienia w Guantánamo. Jednakże dotychczas utrzymywani tam są ludzie oskarżani o współudział w uprawianiu terroryzmu. Jednak co do większości z nich nie ma żadnych dowodów na udział w działalności terrorystycznej, a wielu trafiło tam przez przypadek. Jeśli chodzi o Chalida Szejka Mohameda, to w 2010 roku dziennikarze BBC dotarli do dowodów na to, że przetrzymywany był on także w tajnym wiezieniu na terenie Polski, gdzie był poddawany torturom. Według dziennikarzy Associated Press, placówkę w Bukareszcie otwarto po tym, jak CIA zdecydowała się na zamknięcie swojego więzienia w Polsce.

Kontrowersje wokół tajnych więzień CIA dotyczą między innymi tego, że ich istnienie na terenie państw Unii Europejskiej stoi w całkowitej sprzeczności z prawem obowiązującym w UE. W takich ośrodkach nie są respektowane żadne prawa obywatelskie czy normy procesowe. Ludzie są absolutnie pozbawieni wszelkich praw. Nikt o nich nie wie i nawet przypadek zamordowania któregoś z więźniów może być z łatwością utrzymany w całkowitej tajemnicy. CIA wybiera na swoje katownie różne miejsca nadające się do dyskretnego prowadzenia przesłuchań. W Polsce taki zakład istniał na terytorium bazy wojskowej, na Litwie działał na terenie szkoły jazdy konnej.

Istnienie sieci tajnych więzień CIA wyszło na jaw w 2005 roku. Ujawniono przy okazji, że agenci CIA stosowali tam tortury, których formalnie na terenie USA nie wolno im było stosować. W 2006 roku ówczesny prezydent USA George Bush przyznał, że CIA prowadzi liczne więzienia poza granicami USA, jednak nie chciał wyjawić w jakich krajach się one mieszczą. O wielu z tych więzień nie wiadomo, jednak dziennikarze zdołali ustalić, że niektóre z nich mieściły się między innymi na Litwie, w Tajlandii, w Rumunii i Polsce. Za każdym razem rządy tych państw odrzucały takie sugestie, jednak w sprawie pojawiało się coraz więcej dowodów. W 2007 roku dochodzenie przeprowadzone na zlecenie Rady Europy wykazało, że wiezienia CIA istnieją w Rumunii, jednak rząd w Bukareszcie wszystkiemu zaprzeczył. Nowe informacje o szczegółowym położeniu ośrodka zaskakują w tym seksie, że mało kto się spodziewał, iż takie więzienie zostanie ulokowane w centrum stolicy.

Także polscy politycy, w tym były premier Leszek Miller zaprzeczają, że na terenie RP znajdowała się katownia CIA, choć sprawę zdążyli już potwierdzić sami Amerykanie.

Bartłomiej Zindulski, Lewica.pl

Kolejna fala rewolucji w Egipcie

Po blisko roku naszej wspaniałej rewolucji, reżim ucisku i korupcji kierowany przez Wysoką Radę Sił Zbrojnych nie zaprzestał narzucania się, próbując wymazać ślady rewolucji i powstrzymać zubożałe masy pracujące od zebrania owoców swojej wielkiej walki. Reżim ucisku, który jest chroniony przez wojskowych, wyobrażał sobie, że rewolucja się wypaliła i zakończyła i że ludzie, którzy powstali w styczniu i zniszczyli potężną machinę ucisku dadzą się dzisiaj pokonać cysternom z gazem łzawiącym, ślepym nabojom czy ostrej amunicji. Tłumy ryzykujące teraz śmiercią w imię ratowania rewolucji, w imię przeciwstawienia się resztkom przestępczego reżimu mogą triumfować tak jak triumfowały wczesniej. A narzędzia ucisku, które zostały pokonane 28 stycznia, będą zniszczone ponownie jeśli tak zechcą rewolucjoniści.

Reżim dowiódł ponad wszelką wątpliwość, że jest niczym innym jak zdeformowaną kontynuacją absolutnej władzy Mubaraka. Dzisiejszy reżim opiera się odzyskiwaniu przez nas tych firm, które zostały rozkradzione przez prywatyzacje w czasach Mubaraka. Te przywileje, którymi obłożył Mubarak elitarną klasę inwestorów, wciąż są chronione przez reżim wojskowy. Minimalna płaca którą postulowali pracownicy w imię godnego życia staje się lekceważona przez lojalistów Mubaraka. Mordowanie z zimną krwią rewolucjonistów rękami rzeźników Mubaraka trwa bezwstydnie z rąk rządzących wojskowych.

W lutym, gdy strajki pracownicze rozprzestrzeniły się do wszystkich zakątków Egiptu, na ratunek przyszli robotnicy by wesprzeć powstanie rozpalajace się w Kairze, Mahalli, Suezie, Aleksandrii; robotnicy we wszystkich guberniach Egiptu, w ich wszystkich fabrykach i instytucjach, zarówno publicznych jak i państwowych, oddali się walce. Dyktator zmuszony został do odejścia gdy strajki robotnicze sparaliżowały stawy reżimu i groziły mu upadkiem – reżim wybrał ratowanie się poprzez poświęcenie swojej głowy.

Dzisiaj rewolucja nie będzie oszukana ponownie i nie będzie spacyfikowana środkami uspokajającymi. Klasa robotnicza, która doprowadziła rewolucję do zwycięstwa w lutym, nie spóźni się na ratunek bohaterom rewolucji, którzy dzisiaj utrzymują swoją pozycję pewnie w obliczu reżimu korupcji i represji. Firmy okupowane w styczniu będą przez robotników okupowane ponownie a robotnicy, którzy maszerowali na place Tahrir, El Szoun, El Arba’in, pójdą tam jeszcze raz; klasa robotnicza przebudzi się ponownie ze swoją bohaterską walką o wymazanie pozostałości reżimu Mobaraka wspólnie z rewolucjonistami stworzy rewolucyjny program oparty o zasady sprawiedliwosci i wolności.

Rewolucyjni Socjaliści
21 listopada 2011

Tłum. B. Zindulski

"Patrioci" z ONR, współorganizatorzy tak zwanego Marszu Niepodległosci

Redakcja socjalistycznego miesięcznika Pracownicza Demokracja wydała oświadczenie w którym odniosła się do wydarzeń z 11 listopada w Warszawie.

W oświadczeniu z 17 listopada wymieniono dwa powody dla których uczestnicy blokady antyfaszystowskiej, „Kolorowej Niepodległej”, mogą mówić o sukcesie. Po pierwsze tak zwany „Marsz Niepodległości” został faktycznie zablokowany, to znaczy, że jego uczestnikom nie udało się przejść zaplanowaną trasą.
„Gdyby faszyści i nacjonaliści przemaszerowali ulicą Marszałkowską – główną ulicą Warszawy – pisze Pracownicza Demokracja -  czuliby się panami stolicy. Nie udało im się to”. Według Pracowniczej Demokracji nie był to fakt bez znaczenia i na dowód przypominają, że zadymiarze z „Marszu Niepodległości” zaatakowali restaurację żydowską, arabską i wegetariańską, oczywiście nie licząc ogromnych zniszczeń podczas walk z policją, spalonych i zdewastowanych samochodów, wyrwanego bruku i innych aktów ślepej agresji.  Pracownicza Demokracja pisze, że „Bez blokady, bez sprzeciwu, czuliby się jeszcze bardziej pewni siebie w swojej przemocy”.

Drugi sukces antyfaszystów to zdaniem Pracowniczej Demokracji pokazanie prawdziwego oblicza skrajnie prawicowych demonstrantów. „Marsz faszystów i nacjonalistów był  przedstawiany jako manifestacja dla całej rodziny, dla zwykłych patriotów. Tendencyjne dziennikarstwo nie zdołało jednak ukryć faktu, że znaczną część uczestników demonstracji skrajnej prawicy stanowili brutalni bojówkarze” – głosi oświadczenie. W oświadczeniu czytamy dalej, że dla skrajnej prawicy „to prawdziwa klęska, zważywszy na fakt, że na koniec marszu miało zostać ogłoszone powstanie nowej siły politycznej pod nazwą Ruch Narodowy, wzorem węgierskiego Jobbiku (…) Dzięki blokadzie powstanie żadnego ruchu nie zostało ogłoszone”.

W oświadczeniu poddano krytyce postawę mediów relacjonujących wydarzenia 11 listopada. Według PD, przed 11 listopada w mediach nieobecny był temat zagrożenia faszyzmem. „Nie mówiono o hajlujących członkach ONR w brunatnych koszulkach czy kilkudziesięciu morderstwach popełnionych przez skrajnych prawicowców w ostatnim dwudziestoleciu”. Ale szczególnie fałszywy był przekaz medialny po wydarzeniach 11 listopada, kiedy w wielu mediach zrównano skalę przemocy ze strony prawicowych chuliganów z odosobnionymi i marginalnymi przypadkami szarpaniny w której uczestniczyli działacze antyfaszystowscy. PD uznaje też za skandal fakt, że pod pretekstem błachego incydentu z udziałem małej grupy ludzi bezpodstawnie zatrzymano 92 niewinne osoby, przetrzymując je w areszcie przez kolejne dwa dni, traktując brutalnie i poniżając je. Choć niemieccy antyfaszyści siedzieli w areszcie przez cały czas demolowania stolicy przez polskich nacjonalistycznych i faszystowskich zbirów – to nie przeszkodziło to części mediów w przekazywaniu „niejasnego albo wręcz kłamliwego obrazu odnośnie tego, kto dokonał zniszczeń”. W telewizji często mówiono o „Niemcach”, nawet kiedy pokazywano polskich nacjonalistów i faszystów. Pracownicza Demokracja wyraża zadowolenie z faktu, że w Niemczech jest tak wielu antyfaszystów, szczególnie w obliczu ostatnio ujawnionych przykładów rasistowskiej agresji neonazistów. PD przypomina też, że niemieccy antyfaszyści często bronią zagraniczych, w tym polskich emigrantów przez atakami skrajnej prawicy w Niemczech. „Antyfaszystom niemieckim należy się więc wdzięczność i solidarność, nie zaś histeryczne ataki – czytamy w oświadczeniu”.

PD przestrzega też, że „rząd Tuska być może wykorzysta przemoc skrajnej prawicy, by ograniczyć prawa uczestników przyszłych demonstracji. Musimy się temu przeciwstawić. Doświadczenie pokazuje, że prawa uchwalone z powodu przemocy faszystów i nacjonalistów są w przytłaczającej większości przypadków stosowane przeciw lewicy czy związkowcom”. Dalej czytamy, że choć faszyzm w Polsce nie jest jeszcze dużą siłą, to ruch antyfaszystowski powinien kontynuować blokady i starać się mnożyć liczbę ich uczestników. Autorzy oświadczenia podkreślają też potrzebę szerszego dotarcia do ruchu związkowego. Tegoroczne poparcie dla blokady antyfaszystowskiej ze strony kierownictwa OPZZ zostało przez PD przyjęte bardzo ciepło.

„W latach 30 – tych XX wieku widzieliśmy, jak głęboki kryzys gospodarczy skutkował dojściem faszystów do władzy w Niemczech, w zniszczeniu przez nich wszelkiej demokracji i związków zawodowych, w wywołaniu wojny światowej i Holocaustu – pisze PD. Hitler nie mógłby dojść do władzy, gdyby nie kryzys kapitalizmu, w tym masowe bezrobocie w Niemczech liczące 6-8 milionów ludzi. Dlatego trzeba zdać sobie sprawę z tego, że w warunkach dzisiejszego kryzysu faszyzm może bardzo szybko wzrosnąć w siłę (…) Dziś świat jest pogrążony w następnej fazie kryzysu systemu kapitalistycznego. Podczas obecnej kadencji Sejmu możemy się spodziewać ostrych cięć w ramach surowych programów ‘oszczędności’ rządu Tuska”. Według PD szanse faszyzmu na wzrost popularności zostaną ograniczone, jeśli pracownicy przystąpią do masowej walki przeciwko atakom rządu Tuska. „Gdy pracownicy organizują się przeciw wyzyskowi, nienawistna polityka szukania podziałów wśród zwykłych ludzi zostaje marginalizowana” – pisze Pracownicza Demokracja i kończy oświadczenie stwierdzeniem, że „ostatecznie faszyzm zniknie dopiero wtedy, kiedy system, którego jest potwornym dzieckiem – kapitalizm – zostanie zastąpiony demokracją pracowniczą”.

Całe oświadczenie można przeczytać na stronie miesięcznika: www.pracowniczademokracja.org

Bartłomiej Zindulski / Lewica.pl

Prokurator Marek Wełna w czasach rządów PiS kierował śledztwami związanymi z obrotem paliwami, które interesowały polityków PiS ze względu na domniemany w nich udział polityków SLD. Wełna początkowo sądził, że zaangażowanie polityków PiS związane jest z chęcią wyjaśnienia nieprawidłowości przy obrocie węglem i miał nadzieję, że sprawę uda się wyjaśnić dzięki pomocy funkcjonariuszy tej partii. Gdy zorientował się, że politykom tej formacji chodzi o gromadzenie „haków” na SLD, zrezygnował z kierowania zespołem dochodzeniowym. Według niego, sprawa afery paliwowej została wyciszona, gdy w prowadzonym przez niego śledztwie wyszły na jaw informacje o związku sprawy z politykami prawicy. Wówczas PiS stracił zainteresowanie kontynuowaniem dochodzenia. Według Marka Wełny, afera paliwowa została podzielona na kilkaset wątków ze względu na to, że występowały w niej osoby nie tylko związane z SLD, ale także z dawnej formacji Kaczyńskiego, Porozumienia Centrum. Wełna uważa, że była to próba politycznego przejęcia kontroli nad postępowaniem. Powiedział wprost, że funkcjonariusze PiS zainteresowani byli kontynuowaniem tylko tych wątków sprawy, które prowadziły do ich przeciwników politycznych, nawet jeśli miały charakter poboczny.

Wełna zeznał między innymi, że w styczniu 2006 roku Bogdan Święczkowski, wówczas szef wydziału przestępczości zorganizowanej Prokuratury Krajowej, a następnie szef ABW, wydał mu polecenie wystąpienia do austriackich organów ścigania o przekazanie 138 kaset, na których miały być zarejestrowane podsłuchy rozmów telefonicznych między Jolantą Kwaśniewską a dwoma aferzystami, Kuną i Żaglem. Taśmy rzekomo miały wskazywać na nieprawidłowości w Fundacji Porozumienie bez Barier prowadzonej przez Jolantę Kwaśniewską. Wełna, który dobrze znał materiał dowodowy, wiedział, że nie pozwala on na stawianie zarzutów. Jednak – jak twierdzi Wełna – gdy Ziobro, Święczkowski i Kaczmarek wydawali mu takie polecenia, mówili wprost, że „takie są oczekiwania pana Jarosława Kaczyńskiego”. Jolancie Kwaśniewskiej nigdy nie udowodniono kontaktów z aferzystami, sama zaprzecza jakoby kiedykolwiek prowadziła z nimi jakiekolwiek rozmowy.

Marek Wełna opisał też proceder przekazywania przez funkcjonariuszy PiS kopii akt ze śledztw dziennikarzom prawicowych mediów, między innymi „Gazety Polskiej”. Na polecenie swoich przełożonych, Wełna robił kopie materiałów z prowadzonych przez siebie śledztw, które według niego trafiały do posłów PiS, np Zbigniewa Wassermanna. Informacje te trafiały też do wybranych dziennikarzy. Według Wełny, materiały które on przekazywał swoim przełożonym w drodze służbowej, następnie bez jego wiedzy trafiały do prawicowych dziennikarzy. Wśród dziennikarzy, którzy mieli uprzywilejowany dostęp do poufnych akt, była obecna małżonka Zbigniewa Ziobry, Patrycja Kotecka, w czasach PiS pełniąca wysokie stanowisko w TVP. Marek Wełna opowiadał przed sądem, jak odmówił udostępnienia pani Koteckiej akt jednej ze spraw. Wówczas zadzwonił do niego Święczkowski i kazał mu przynieść te akta „w zębach”, gdyż sprawa rzekomo „miała charakter wagi państwowej”.

Według „Gazety Wyborczej”, podobne zeznania Marek Wełna składał na posiedzeniu sejmowej komisji do spraw nacisków. Jej przewodniczący Andrzej Czuma pominął je w swojej wersji raportu, z której wynikało, że żadnych nacisków nie było. W wersji przyjętej ostatecznie mowa jest o nieprawidłowościach w działaniach Bogdana Święczkowskiego wobec Marka Wełny. Szczegóły nadużyć funkcjonariuszy PiS opisane przez Wełnę zostały jednak z jakiegoś powodu w raporcie pominięte.

Bartłomiej Zindulski, Lewica.pl

Libijski dyktator utrzymywał zażyłe stosunki z przywódcami Zachodu

Libijczycy prowadzili długą walkę o wyzwolenie, ale ich przyszłość jest wciąż niepewna. Gdy stacje telewizyjne prezentowały chaotyczne nagrania wideo i zdjęcia ostatnich chwil Muammara Kadafiego, masowo świętowano – ale też wyrażano głebokie obawy. Oto bowiem miliśmy rewolucję, która zawdzięczała swoje zwycięstwo zachodnim oddziałom, ale tej rewolucji nie rozpoczęto z zamiarem przekazania kraju Zachodowi. Nie uroniliśmy po Kadafim ani jednej łzy. Jednak woleli byśmy, by stanął przed sądem. Tymczasem zabrał on ze sobą do grobu wiele tajemnic – wśród nich szczegóły swoich wielu brudnych układów z Zachodem. Ale dla wielu, jego śmierć oznaczała koniec wojny która pochłonęła dziesiątki tysięcy ofiar. On sam zginął z rąk ludzi, których prześladował. Taki powinien być koniec wszystkich dyktatorów.

Kadafi przypieczętował swój los w chwili, gdy jego oddziały otworzyły ogień do uczestników pokojowego protestu w Libii 15 lutego 2011 roku. Protest ten zorganizowany był przez młodych ludzi zainspirowanych rewolucjami w Egipcie i Tunezji. Zorganizowali swoją wersję Placu Tahrir na zewnątrz budynku sądu w drugim największym mieście, Bengazi. Protestowali przeciwko aresztowaniu prawnika, który prowadził kampanię na rzecz praw rodzin więźniów zabitych w czasie więziennych zamieszek w 1996 roku.
Następnego dnia oddziały bezpieczeństwa ostrzelały uczestników pogrzebu jednego z młodych demonstrantów. Miasto przystąpiło do powstania, stawiając opór siłom bezpieczeństwa i pokonując oddziały wysłane do zmiażdżenia buntowników. Sukces w Bengazi wyzwolił powstanie w całym kraju. Do rebelii przystąpiło przemysłowe miasto Misrata, tak samo jak miasto Zawiya na zachód od stolicy i długo uciskane ludy berberyjskie w Górach Zachodnich. W stolicy, Trypolisie, tysiące młodych ludzi odpowiedziało na wezwanie z Bengazi i wyszły na ulice. Ale pomimo odwagi, młodzież nie była w stanie pokonać ciężko uzbrojonych lojalistów rezimu. Ich powstanie upadło. Tysiące uciekły do Tunezji, inni zeszli do podziemia.

Reżim Kadafiego wciąż miał bazę poparcia. Był w stanie zmobilizowac swoich zwolenników, rozdać broń i dokonać czystki w armii. Setki żołnierzy i oficerów a także ważne osoby z administracji cywilnej, stracono. Tysiące cywilów aresztowano. Wiele z tych osób następnie zamordowano. Tysiące wciąż są zaginione. Kontr-rewolucja Kadafiego była momentem w którym wydawało się, że arabskie reżimy będą w stanie przetrwać dzięki brutalnej sile. Wściekły charakter tej ofensywy pchnął pokojowy ruch w kierunku zbrojnego powstania. To była nierówna bitwa. Obrońcy dzielnicy Zawiya na zachodnich obrzeżach  Trypolisu mieli tylko cztery czołgi i kilka sztuk broni. Reżim wysłał 50 czołgów i setki ciężko uzbrojonych żołnierzy.

Na wschodzie, rewolucjoniści pośpieszyli na pomoc Misracie i Trypolisowi. Słabo uzbrojeni i ze słabym przeszkoleniem wojskowym, dostali się w zasadzkę w pobliżu bastionu kadafiego Sirte. Próba powstania w Sirte  została zdławiona. Rozpoczął się długi odwrót w kierunku Bengazi. Gdy oddziały Kadafiego zbliżały się do zbuntowanego miasta, Kadafi ogłosił: “Nie będziemy im okazywać litości ani żałować ich”.

Rewolucja wydawała się skazana na koniec. Pierwotne aspiracje młodych rewolucjonistów zostały odłożone na potem – w tym także pierwotne żadanie, by do spraw libisjkich nie wtrącały się żadne obce państwa. Potem nadszedł Zachód. Bombowce NATO powstrzymały ofensywę Kadafiego. Kości zostały rzucone. Potęgi zachodnie miały teraz przejąć rewolucję. Proces ten rozpoczął się wraz z przybyciem ważnych dezerterów ze starego reżimu. Pod ich kontrolę dostała się powstańcza Przejściowa Rada Narodowa (PRN) powołana przez pierwotnych przywódców powstania.

Nowe kierownictwo mogło liczyć na ochronę ze strony potęg zachodnich i obietnicę militarnego, finansowego i politycznego wsparcia. Ale cena była wysoka. PRN zastawiła pod zastaw kraj, by odblokować zachodnie sankcje na broń i ropę. Ludzie, którzy rozpoczęli powstanie, czuli, że nie mają innego wyjścia niż obiecanie zachodowi wszystkiego co ten zażądał. To był szantaż.

W przeddzień nalotów NATO, młodzi rewolucjoniści w Bengazi wciąż żądali, by Zachód się nie wtrącał do sytuacji w kraju. Zostali zmuszeni do kompromisu. Byli gotowi zaakceptować bombardowania NATO i wszystkie warunki jakie z tym się wiązały. Wyznaczyli jednak czerwoną linię przy “butach na ziemi” – zachodnie oddziały nie mogły wylądować na libijskiej ziemi. To było ich jedno małe, ale ważne zwycięstwo. Napłynęli jednak zachodni oficerowie. Tak jak katarskie siły specjalne i inni. Efekt kampanii powietrznej NATO nie powinien zostać niedoceniony. Bombowce rozbiły w pył siły reżimu. Ale to wojna lądowa okazała się decydująca. Większość walk pozostawiono uzbrojonym cywilom.

Ognisko działań wojennych przeniosło się do Misraty I Gór Zachodnich na południe od Trypolisu. Wielu sądziło, że kraj idzie w kierunku podziału.
To się zmieniło w ciągu lata, gdy powstańcy w Górach Zachodnich przejęli granicę z Tunezją. Tysiące Libijczyków, którzy uciekli po porażce w Trypolisie i innych miastach zachodnich, teraz powracali, by przyłączyć się do walki. 20 sierpnia w Trypolisie ponownie wybuchła rebelia. Tym razem bojownicy rebelianccy napłynęli do miasta. Rola mas była decydująca w ostatecznej bitwie, a masowe demonstracje które wyznaczyły początek rewolty miały ostatnie słowo. To była tylko kwestia czasu zanim ostatnie elementy reżimu zostały pokonane.

To zwycięstwo skrywa jednak głębokie problemy dla Libii i nowego, wspieranego przez Zachód rządu. Warunki porozumienia oznaczają, że nowy reżim zachowa wiele elementów starego porządku. Wchodzą w to kontrakty na ropę, gwarancje kontroli nad islamistami I “ochranianie” południowych granic Europy przed migracją sub-saharyjską. Zachodnie potęgi zadeklarowały, że nie będzie w Libii “de-Baasyfikacji”, że inaczej niż w Iraku, byli funkcjonariusze starego reżimu pozostaną na swoich stanowiskach. Jednakże rada wojskowa miasta Misrata już teraz odmawia akceptacji  dyktatu ze strony tymczasowego rządu w Trypolisie. Próby stworzenia oczyszczonej wersji starego rezimu zostały również potępione przez islamistów – a wśród nich kluczowych powstańczych komendantów. Wiele spośród sił które brały udział w powstaniu teraz zwraca się przeciwko Przejściowej Radzie Narodowej, oskarżając ją o selekcjonowanie kandydatów do nowego rządu.

Zwycięstwo to jest pełne sprzeczności. Doktryna “humanitarnej interwencji” została przywrócona do życia – teraz nazywana “soft military power”. I  jest w Libii dobre nastawienie do Zachodu, szczególnie do Francji i Wielkiej Brytanii. To nie jest Irak. Upadek Kadafiego został ciepło przyjęty w szeregach arabskich rewolucji,  świętowano je w Jemenie, Egipcie i Syrii. Flaga powstańcza powiewa na demonstracjach w świecie arabskim a libijska rewolucja jest wciąż postrzegana jako część Arabskiej Wiosny.

Rewolucja to wiecej niż tylko hasło. To proces w którym miliony ludzi przyjmują na siebie bezpośrednio aktywną rolę w kreowaniu wspólnej przyszłości i tworzeniu nowego porządku społecznego. Więzy nałożone na Libię w czasie wojny będą kolidować z aspiracjami tych, którzy poświęcali wszystko dla sukcesu rewolucji. Libijska rewolta naznaczona była wszystkimi cechami rewolucji. Ale kraj jest wycieńczony wojną domową. Brakującym czynnikiem w nowej libijskiej polityce są młodzi działacze, którzy stanowili o wczesnym sukcesie rewolucji. Jak oni zareagują na nowy porządek w Libii jest niewiadome. Ale jest pewne, że arabskie rewolucje są dalekie od zakończenia.

Artykuł pochodzi z tygodnika Socialist Worker
Tłumaczył Bartłomiej Zindulski

W związku ze niedawną śmiercią Andrzeja Leppera, przypominamy krótki fragment jego referatu przedstawionego na XIV Kongresie Związków Zawodowych w Indiach w New Delhi 25 marca 2000 r.

(fragment)

Jestem z kraju, gdzie w 1989 oszukańcze władze Solidarności – stworzonej za pieniądze imperialistów – doprowadziły do upadku socjalizmu, a tak naprawdę świadomie miały uratować nieludzki, drapieżny kapitalizm.

Kapitalizm, tymczasem zrobił sobie z państw byłego bloku socjalistycznego rynek zbytu dla swoich nadwyżek artykułów rolnych i przemysłowych. Zrobił z Naszych Państw Śmietnik dla Starych i zużytych samochodów, maszyn, narzędzi rolniczych i budowlanych, starych mebli i starej zużytej odzieży, niszcząc nasz przemysł i nasze rolnictwo.

Rolnictwo polskie do 1990 roku zajmowało w Europie czołowe miejsce w produkcji płodów rolnych (zarówno w produkcji roślinnej jak i zwierzęcej) i ich przetwórstwie. Polska była eksporterem żywności a obecnie jest importerem.

Rolnicy polscy prowadzili produkcję rolną przestrzegając zasad ochrony środowiska i humanitarnego chowu i uboju zwierząt. Stosowali siedmiokrotnie mniej środków chemicznych w produkcji roślinnej i aż dziesięciokrotnie mniej chemii w produkcji zwierzęcej w stosunku do rolników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. W produkcji zwierzęcej nie było mowy o stosowaniu stymulatorów wzrostu, dioxym i karmieniu bydła, trzody chlewnej, drobiu szlamem z szamb.

Wprowadzenie do Polski wielkich Korporacji typu Smithfields Food i innych doprowadzało i doprowadza do upadłości rolników i przemysłu rolnospożywczego. Smithfield Food dążąc do integracji pionowej chce wprowadzić model rolnictwa amerykańskiego – nieekologicznego, niehumanitarnego oraz niszczącego środowisko naturalne.

Samoobrona mówi temu STOP.

Wpuszczone do Polski ponadnarodowe korporacje i banki doprowadziły do tego że w Polsce obecnie 5 proc. ludzi, tzw. nowobogadzkich, skorumpowanych i powiązanych z mafią i politykami żyje w luksusie i ponad stan, 20 proc. daje sobie radę, a 75 proc. żyje poniżej minimum socjalnego – z tego 35 proc. w nędzy i ubóstwie.

Samoobrona mówi STOP takiemu rozwarstwieniu społeczeństwa.

Solidarność i fałszywi przywódcy ludzi pracy, w tym Lech Wałęsa już za to płacą – z 10 milionów członków Solidarności w 1989 roku dzisiaj zostało mniej niż 0,5 miliona.

(źródło: www.samoobrona.org.pl)

Jeden z uczestników protestu EDL w Birmingham

W tym samym dniu, w którym w Norwegii, motywowany nienawiścią do muzułmanów prawicowy rasista Anders Behring Breivik zamordował ponad 90 osób, brytyjscy rasiści zaatakowali meczet w mieście Luton w Anglii. W meczecie wybito szyby a na ścianach wymalowano swastyki oraz inicjały EDL (od: English Defence League, Związek Obrony Anglii). Jest to najnowszy z szeregu rasistowskich incydentów wymierzonych w meczety w brytyjskich miastach. Wcześniej dochodziło do innych ataków, w tym podpaleń i różnego rodzaju aktów wandalizmu. Do takich ataków dochodzi w miejscowościach, gdzie działa rasistowski EDL.

Związek Obrony Anglii powstał po tym, jak grupy rasistowskich chuliganów urządziły „patriotyczny marsz” w mieście Luton w 2009 roku. Chuligani wtargnęli wówczas do dzielnicy zamieszkałej przez ludność pochodzenia azjatyckiego i rozpoczęli terroryzowanie jej. Zamaskowani bandyci atakowali lokalne sklepy, wybijali szyby, dewastowali samochody i zastraszali miejscową ludność. Wcześniej w tym samym mieście miejscowe muzułmańskie centrum kulturalne zostało zaatakowane koktajlem Mołotowa.

EDL jest ruchem rasistowskich bojówkarzy spotykających się na organizowanych co pewien czas zadymach. Choć nie jest formalnie organizacją faszystowską i deklaruje się jako ruch „zwykłych obywateli”, to jej głównymi działaczami i założycielami są aktywiści faszystowskiej Brytyjskiej Partii Narodowej, BNP. EDL deklaruje, że jest ruchem ludzi przeciwnych rzekomej islamizacji Wielkiej Brytanii i walczących z rzekomym zagrożeniem wprowadzenia w kraju prawa Szaria. W rzeczywistości wykorzystują marginalne, ale chętnie nagłaśniane przez brukowce typu The Sun zjawiska islamskiego radykalizmu, jako pretekst do organizowania ulicznych burd i atakowania mniejszości narodowych, w szczególności muzułmanów. W czasie „patriotycznych” zadym organizowanych przez EDL, niektórzy uczestnicy eksponują symbole faszystowskie, np tatuaże lub koszulki ze swastyką, lub podnoszą ręce w nazistowskim pozdrowieniu. Dochodzenie przeprowadzone przez dziennikarzy dziennika The Guardian w 2010 roku wykazało, że EDL jest finansowany przez biznesmenów wspierających ruchy faszystowskie w różnych krajach. Strony internetowe EDL są administrowane przez dobrze znanych aktywistów neofaszystowskich.

Celem działań EDL wydaje się od początku jego aktywności chęć sprowokowania młodzieży imigranckiej do reakcji na rasistowskie prowokacje EDL, wciągnięcie jej do walk ulicznych i przemocy, co potencjalnie może być wykorzystane przez prawicowe brukowce do przedstawiania jako głównego zagrożenia ludności imigranckiej. Brytyjskie bulwarówki prześcigają się bowiem w oczernianiu muzułmanów i tradycyjnym straszeniu rzekomym ekstremizmem.

Dzięki zaangażowaniu brytyjskich organizacji antyrasistowskich w działalność przeciwko EDL, opozcji wobec działań tych rasistów udało sie nadać bardziej polityczny charakter. W czasie kontr-demonstracji organizowanych w miejscach zlotów EDL, promowana jest międzykulturowa solidarność, tolerancja, równość i chęć ochrony wielokulturowego bogactwa społeczeństwa brytyjskiego. Główną rolę w tym ruchu odgrywa kampania Unite Against Fascism, UAF.

EDL nie ogranicza swoich ataków wyłącznie do muzułmanów i mniejszości narodowych. Wzorem przedwojennych faszystów, w czasie strajku personelu pokładowego British Airways w zeszłym roku, EDL zorganizowała pikietę solidarnościową z zarządem firmy i przeciwko związkowcom. Ofiarami zbirów z EDL padała też lewicowa młodzież w kilku miejscowościach Wielkiej Brytanii, w jednym przypadku młody antyfaszysta został ugodzony nożem.

EDL dzięki europejskiej siatce skrajnej prawicy utrzymuje kontakty z podobnymi grupami w Europie. Jednym z jej sympatyków w Norwegii był Anders Behring Breivik, deklarujący się – podobnie jak chuligani z EDL – jako osoba zatroskana „islamizacją Europy”.